第二十条

CinemaSerf (منتقد)

موضوع فیلم واقعاً جالبه. دوربین مداربسته صحنه حمله به یه مرد و چاقو خوردن مکررش رو ضبط می‌کنه. پلیس ضارب رو دستگیر می‌کنه، اما وقتی دادستان‌هایی که تازه با هم همکار شدن - یعنی «هان مینگ» (جیایین لی / Jiayin Lei) و «لیو لینگلینگ» (یه گائو / Ye Gao) - شروع به تحقیق می‌کنن، متوجه می‌شن که مقتول در واقع آدم بسیار پست و کثیفی بوده که با وجود اعتراض‌های شدید خونواده‌اش، احتمالاً حقش بوده به این سرنوشت دچار بشه. در همین حین، هان مینگ درگیر یه درام خانوادگی هم هست؛ پسرش «یوچن» (لیو یاوون / Liu Yaowen) توی یه ماجرای قلدری در مدرسه دخالت کرده و حالا یا باید یه عذرخواهی تحقیرآمیز بکنه یا با حکم بازداشت دادگاه روبه‌رو بشه. «هان» بخت‌برگشته حالا تحت فشار شدید رئیس‌هاش، همکارش و همسر کله‌شقش «لی مائوجوان» (لی ما / Li Ma) قرار گرفته. مدیریت همزمان این همه مشکل اصلاً کار اون نیست و بیشتر طول فیلم بین رابطه زناشویی پر از جروبحث و هیستریک اون‌ها (که اولش بامزه‌ست ولی کم‌کم رو مخ میره) و تحقیقات پلیسی که در نهایت می‌خواد یه پیام سیاسی درباره عدالت چینی به مخاطب بده، دست‌وپا می‌زنیم. فیلم لحظات خوبی داره و بعضی وقت‌ها واقعاً دلت برای «هان» می‌سوزه که مشکلاتش بدون هیچ راه حل مشخصی روی هم تلنبار می‌شن؛ اونم برای مردی که فقط می‌خواد بدون دردسر بازنشسته بشه. اما به جز این‌ها، فیلم یکم آشفته‌ست. روایت داستان روان نیست و وقتی که فیلم از نفس می‌افته، بیشتر شبیه سریال‌های عامه‌پسند و آبکی میشه. ارزش یک بار دیدن رو داره و گاهی لبخند به لبت میاره، اما داستان‌هاش در کل خیلی سطحی و کم‌عمق هستن.