Second Coming

CinemaSerf (منتقد)

واقعاً مصداق بارز یه روایت کش‌دار و فوق‌العاده کُند بود! «جکس» (با بازی نادین مارشال) در کنار «مارک» (با بازی ادریس البا) و پسر کوچیکشون «جی‌جی» (کای فرانسیس لوئیس) توی خونه شیک و مجهزشون توی لندن زندگی نسبتاً خوبی دارن. وقتی جکس کمی ناخوش‌احوال میشه، میره دکتر و اونجا خبری بهش میدن که با هیچ منطقی جور درنمیاد. حالا چطوری باید این ماجرا رو به مارک، به پسرش، و مهم‌تر از همه به خودش بقبولونه؟ جی‌جی از این اتفاق و عضو جدید حسابی ذوق‌زده‌ست، اما باباش خوب میدونه یه جای کار می‌لنگه و طبیعیه که شک می‌کنه زنش بهش خیانت کرده باشه. ولی جکس مطمئنه که هیچ کاری نکرده؛ پس اصلاً ماجرا چیه؟

راستش مشکل اصلی من با فیلم از همین‌جا شروع شد؛ چون این قضیه پتانسیل اینو داشت که خیلی جالب‌تر پیش بره. شاید یه اتفاق ماورایی و عرفانی؟ یه پدیده عجیب پزشکی؟ یا اصلاً تمیز نشدن ملافه‌ها؟! ولی حیف، هیچ‌کدوم از اینا اصلاً بررسی نمیشن و در عوض، فیلم فوکوس می‌کنه روی یه درام خانوادگی کلیشه‌ای و ساختگی که با توجه به اون ایده اولیه، اصلاً با عقل جور درنمیاد. همه ما تا دلتون بخواد توی فیلما درگیری‌ها و حرص‌وجوش‌های زناشویی دیدیم و با اینکه یه جور شیمی خاصی بین این سه تا شخصیت وجود داره، ولی داستان اصلاً جون نمی‌گیره و در نتیجه کاراکترها هم هیچ رشدی نمی‌کنن؛ حتی پایان‌بندی فیلم هم خیلی بی‌رمق و ناامیدکننده بود. پر از دیالوگ‌های طولانی، بدون ذره‌ای شوخ‌طبعی، و در نهایت حس کردم فیلم خیلی از نکات عجیب داستان رو به تخیل خودمون واگذار کرده؛ البته اگه اصلاً برامون مهم مونده باشه. موسیقی متن کم‌جون فیلم هم هیچ کمکی بهش نکرده و در کل حسابی حالم گرفته شد. واقعاً متأسفم.