The Midnight Horror Show
برای معجونی کم‌نظیر از قتل و هرج‌ومرج آماده شوید؛ این بار همراه خانواده‌ی مورو پا به صحنه بگذارید؛ گروهی از افراد عجیب‌وغریب و روان‌پریش که در سراسر بریتانیا سفر می‌کنند و نمایش‌های واریته‌ی شومی را برای تماشاگران بی‌خبر از همه‌جا به روی صحنه می‌برند. تمام قیدوبندها را کنار بگذارید و ذهن خود را برای تجربه‌ای کاملاً متفاوت باز کنید، چرا که شاهد یکی از عجیب‌ترین رشته‌جنایت‌های تاریخ بریتانیا خواهید بود. اما درست وقتی این خانواده‌ی سادیسمی حمام خون سورئال خود را به راه می‌اندازند، آدم‌کشی انتقام‌جو به نام دوک ان‌رایت سایه‌به‌سایه تعقیبشان می‌کند تا برای همیشه پرده‌ی نمایش آن‌ها را پایین بکشد.
سال انتشار: 2014 کارگردان: Andrew Jones ژانر: Horror نویسندگان: Andrew Jones امتیاز: 3.3راهنمای والدین The Midnight Horror Show
نقدها و نظرات
Wuchak (منتقد)
_**یک فیلم ترسناک ولزی بسیار کم‌خرج به سبک کارهای راب زامبی**_
یک کارناوال عجیب و فرقه‌مانند، متشکل از یک بزرگ‌تر خاندان، سه برادر و یک خواهر در سراسر بریتانیا تور می‌گذارند؛ اما وقتی مشتریانشان ناپدید می‌شوند، پای یک کارآگاه خصوصی جدی و سازش‌ناپذیر به ماجرا باز می‌شود و هرج‌ومرج به اوج می‌رسد.
فیلم «The Midnight Horror Show» که با نام «Theatre of Fear» نیز شناخته می‌شود و محصول ۲۰۱۴-۲۰۱۵ است، اثری بسیار کم‌بودجه از ولز است که به وضوح از فیلم‌های اوایل دهه‌ی ۲۰۰۰ راب زامبی مثل «House of 1000 Corpses» و «The Devil's Rejects» الهام گرفته. دلیل اینکه من نشستم پای این فیلم مستقل، تریلر جذابش بود که معلوم شد همان سکانس افتتاحیه‌ی فیلم است. آهنگ تیتراژ اثر بابی کول فوق‌العاده است و به تنهایی ارزش تماشا کردن دارد؛ نسخه‌ی کامل‌تری از آن هم روی تیتراژ پایانی پخش می‌شود.
اما بعد از همان شروع خوب، فیلم مشخصاً یک اثر فوق‌العاده کم‌خرج به کارگردانی، نویسندگی و تهیه‌کنندگی اندرو جونز است؛ مردی که همه‌کاره‌ی این پروژه بوده و ضعف بودجه را می‌شود از کمبود شدید نماهای باز (Wide shots) متوجه شد. تقریباً تمام زاویه‌های دوربین کلوزآپ‌های نسبی هستند که مسلماً برای صرفه‌جویی در هزینه‌ی لوکیشن و دکور این‌طور گرفته شده‌اند. فیلم «Pathfinders: In the Company of Strangers» (محصول ۲۰۱۱) هم دقیقاً همین مشکل گل‌درشت را داشت.
اگر بتوانید این ایراد را نادیده بگیرید، فیلم آن‌قدری نکته مثبت دارد که طرفداران فیلم‌های کم‌هزینه و ارزان‌قیمت از آن لذت ببرند. علاوه بر آهنگ تیتراژ عالی، بازیگران گمنام فیلم به خوبی از پس نقش‌ها برآمده‌اند؛ به‌ویژه جرد مورگان در نقش سرسته‌ی گروه و ناتان هد در نقش آن دلقکِ جای‌زخم‌دار که عالی بازی می‌کنند، و صد البته شیرین اشتون در نقش ونوس که نگاه‌ها را جذب می‌کند (سارا لوئیز مدیسون و تیفانی سری هم در بخش بازیگران زن خوب ظاهر شده‌اند). وسط این‌همه کشتار و جنون خانوادگی، یک حس رنگارنگ هنری و ته‌مایه‌ای از معنویت هم دیده می‌شود. داستان فرعی دلقک کاملاً به چشم می‌آید و همین‌طور کشمکش مرد شکم‌گو با عروسک گستاخش، که به‌نوعی نماد درگیری درونی انسان است و خیلی‌ها می‌توانند با آن همزادپنداری کنند. صحنه‌های خون و خون‌ریزی هم اگر اهلش باشید خوب کار شده (البته زیاده‌روی نشده).
نمی‌شود گفت فیلم خیلی ترسناکی است چون بیشتر روی جنبه‌های دراماتیک تمرکز دارد، ولی اتمسفر خوبی می‌سازد و هیجان‌های خاص خودش را دارد؛ ضمن اینکه پایان غیرمنتظره‌ی خط داستانی دلقک واقعاً شوکه‌کننده است.
امتیاز دادن به این فیلم واقعاً سخت است، چون جاهایی که خوب کار کرده—مثل موسیقی—فوق‌العاده‌اند، اما ضعف‌هایش هم حسابی توی ذوق می‌زنند. زمان فیلم حدود ۱ ساعت و ۲۱ دقیقه است و در ولز جنوبی فیلم‌برداری شده.
نمره: C (متوسط)