La Bataille de Solférino

CinemaSerf (منتقد)

متأسفانه باید بگم از اول تا آخر این فیلم رو کاملاً بدم اومد. یه جایی در گذشته، «لتیسیا» (Laetitia Dosch) با «وینسنت» (Vincent Macaigne) بچه‌دار شده، اما الان رابطه‌شون کاملاً سمی و خراب شده. لتیسیا خبرنگاره و در آخر هفته‌ای که دور دوم انتخابات ریاست‌جمهوری برگزار میشه، سر کاره؛ در حالی که وینسنت پیداش میشه و سعی می‌کنه با زور و قلدری پرستار بچه رو مجبور کنه بچه‌ها رو بهش بده — اون هم با وجود اینکه با عصبانیت و در روز اشتباهی اومده و خود لتیسیا هم اونجا نیست (با اینکه مدام حکم دادگاه رو تو هوا تکون میده، این موارد شرایط مهمش بودن). بعدش بچه‌ها رو می‌برن وسط شلوغی‌های خیابون، جایی که ده‌ها هزار نفر دارن پیروزی فرانسوا اولاند رو جشن می‌گیرن و بله — آقا دوباره موفق میشه پیداشون کنه! بعدشم باز هم نمایش‌های پر سر و صدا راه می‌افته؛ از جمله اینکه به یه غریبه بی‌گناه مشت میزنه و کارش به کلانتری می‌کشه و اونجا هم با یه پلیس عصبانی کل‌کل می‌کنه. در نهایت — و دقیقاً در بدترین زمان ممکن — ساعت ۲ صبح جلوی در خانه لتیسیا می‌رسیم، در حالی که دوستش «آرتور» (Arthur Harari) نقش وکیلش رو بازی می‌کنه و طلب دیدن بچه‌ها رو داره و سر قانونی بودن رفتار همدیگه جربحث می‌کنن، اون هم وقتی بچه‌ها سعی دارن بخوابن. ممکن هم هست این فیلم حسی از مردستیزی رو در مخاطب بیدار کنه، اما راستش هیچ‌کدوم از این دو شخصیت لیاقت نگهداری از بچه رو نداشتند و رگبار مداوم دیالوگ‌های پر از کینه و نیش و کنایه، روز به روز مصنوعی‌تر به نظر می‌رسید. از نظر بازیگری، باید از تلاش بی‌وقفه‌ی مکنی تقدیر کرد؛ توانایی اون در روی اعصاب راه رفتن واقعاً فوق‌العاده‌ست! دوش نقش چندان قوی‌ای برای مانور دادن نداره، اما شخصیت خودخواه و جاه‌طلبانه‌ش دست‌کم از وینسنت رو اعصاب‌تر نیست. درام فیلم خیلی زود وارد فاز خستگی و تکرار میشه و تا آخر هم همون‌جا می‌مونه. ببخشید، ولی این فیلم صرفاً یه جیغ و داد بی‌معنیه، یه فیلم بی‌روح و غیرقابل‌باور.