Exhibiting Forgiveness

Brent Marchant (منتقد)

فرقی نمی‌کند چه کسی چه می‌گوید، و صرف‌نظر از اینکه تأثیر آن چقدر می‌تواند درست و اخلاقی باشد، بخشیدن دیگران با این حال اغلب کار سختی است. اگرچه درست است که مزایای حاصل از آن می‌تواند قابل توجه باشد، اما رسیدن به آن نقطه معمولاً نیازمند غلبه بر درد، رنجش و ناامیدی قابل توجهی است. وضعیت تارل (با بازی آندره هلند) نیز همین طور است؛ هنرمندی بااستعداد و موفق که آثارش تقاضای زیادی دارد. با این حال، هنر عمیق پشت نقاشی‌های او تا حد زیادی ریشه در دوران کودکی سخت او دارد؛ او بیشتر توسط مادر مهربانش، جوی (با بازی آنجانو الیس-تایلور) بزرگ شد، پس از اینکه او پدر سوءاستفاده‌گر و معتاد به مواد مخدر تارل، لارون (با بازی جان ارل جلکس) را از خانه‌شان بیرون کرد.
با وجود رفتن منبع آن عذاب، درد زندگی تارل از آن زمان تاکنون باقی مانده است و نقاشی او به عنوان شکل مهمی از تراپی عمل کرده است. اما ریشه‌های رنج او همچنان پابرجاست و او در عبور از گذشته‌اش مشکل دارد - تا اینکه پدر مدت‌ها غایبش دوباره در زندگی‌اش ظاهر می‌شود. هرچقدر هم که سخت باشد، این دیدار غیرمنتظره فرصتی را برای تارل، جوی و لارون فراهم می‌کند تا مشکلاتشان را حل کنند، اما آیا آن‌ها از عهدهتش برمی‌آیند؟ این همان چیزی است که اولین فیلم بلند تیتوس کاپار، نویسنده و کارگردان، به دنبال آن است؛ داستانی که تا حدی از تجربه خودش گرفته شده و شامل نقاشی‌هایی است که توسط خود این فیلمساز خلق شده‌اند.
از طریق این داستان، عمل بخشش از زاویه‌های بی‌شماری بررسی می‌شود و درد و سختیِ درگیر در دستیابی به آن را بدون هیچ پرده‌پوشی به تصویر می‌کشد. این فیلم همچنین نشان می‌دهد که چگونه تأثیر چنین عذابی می‌تواند «خواسته یا ناخواسته» به دیگران تسری یابد، از جمله تماشاگران ظاهراً بی‌گناهی مانند عایشه (با بازی آندرا دی)، همسر تارل، که حرفه خود را به عنوان یک نوازنده متوقف می‌کند تا به شوهرش کمک کند مشکلاتش را حل کند؛ منبعی پنهان از تنش در ازدواج آن‌ها.
همه این‌ها به طور مؤثر از طریق یک اثر هنری زیبا، با فیلمبرداری خیره‌کننده و با پشتیبانی یک موسیقی متن احساسی و جذاب به تصویر کشیده شده است. اعتراف می‌کنم که ریتم فیلم در برخی نقاط نیاز به کمی بهبود دارد، و عمق احساسی که ظاهراً باید در نویسندگی برخی صحنه‌ها جریان می‌داشت، کاملاً به اوج خود نمی‌رسد، اما این معایب به خوبی توسط بازی‌های خوب گروه بازیگران، به ویژه هلند و الیس-تایلور که برخی از بهترین عملکردهای دوران حرفه‌ای خود را ارائه می‌دهند، پنهان شده است.
اما از همه مهم‌تر، «نمایش بخشش» قطعاً فیلمی با پیامی قدرتمند است و هیچ تلاشی برای پنهان کردن آن نمی‌کند. فیلم نکته خود را با قدرت و وضوح، و همچنین صداقتی بی‌محابا و بدون شرمندگی بیان می‌کند و با موفقیت از دامِ شیرین‌کاری، ملایمت یا پاکسازیِ چالش‌برانگیز بودنِ فرآیند بخشش اجتناب می‌کند. همه ما می‌توانیم چیزهای زیادی از آن یاد بگیریم - و با توجه به وضعیت امور در دنیای امروزی ما، به نفعمان خواهد بود اگر این کار را انجام دهیم.