Párvulos: Hijos del Apocalipsis

Brent Marchant (منتقد)

واقعاً استعداد بالایی می‌خواد که یه فیلمساز بتونه المان‌های چند تا ژانر کاملاً متفاوت رو توی یه فیلم جا بده و نتیجه‌ی کار هم این‌قدر خوب از آب دربیاد؛ ولی این دقیقاً همون کاریه که آیزاک ازبان (Issac Ezban)، نویسنده و کارگردان مکزیکی، توی جدیدترین اثرش انجام داده. این حماسه‌ی علمی‌تخیلی و پساآخرالزمانی، عناصر وحشت کلاسیک، ترسناک هوشمندانه، لحن تمسخرآمیز و اغراق‌شده (کمپ) و داستان‌های زامبی‌محور رو با هم تلفیق می‌کنه و یه تجربه سرگرم‌کننده و جذاب می‌سازه که هم صحنه‌های واقعاً ترسناک داره، هم لحظات کمدی، و هم نگاهی گرم و دلنشین به پیوند خانوادگی (البته اصلاً نه به اون شکل معمول و مرسومش).

داستان توی دنیایی می‌گذره که همه‌چیز به خاطر عوارض یه واکسن آزمایش‌نشده برای مهار یه بیماری همه‌گیر جهانی فروپاشیده (یه کنایه‌ی کاملاً به‌موقع و ملموس). اون‌هایی که تونستن از گزند ویروس در امان بمونن، به پناهگاه‌های دورافتاده پناه بردن تا دست هیولاهای بیمار و جهش‌یافته بهشون نرسه. ماجرای سه برادر (با بازی ماتئو اورتگا کاسیاس، لئوناردو سروانتس و فرید اسکالانته کوره آ) هم همینه؛ اونا توی پرسه زدن‌هاشون یه خونه وسط یه جنگل دورافتاده پیدا کردن و اونجا بست نشستن. اما با وجود تمام تقلاهاشون برای زنده موندن، هنوز هم خطر هیولاها بیخ گوششونه؛ حتی درست توی زیرزمینِ خونه‌ی جدیدشون.

فیلم «پاروولوس» روایت چالش‌های بی‌پایان اون‌ها برای زنده موندنه؛ قصه‌ای پر از ترس و وحشت، خنده‌های غیرمنتظره (از جمله یه مونتاژ بامزه در قالب پارودی موزیک‌ویدیو) و غریبه‌هایی که سر راهشون سبز می‌شن و زندگی هرروزه‌شون رو هیجان‌انگیزتر می‌کنن. داستان با بازی‌های درخشان این سه بازیگر نوجوان جون گرفته و فیلم‌برداری خلاقانه‌اش با پالت رنگی جذاب سیاه و سفید که با ته‌رنگ‌های سرخ و سبز کدر آمیخته شده، کاملاً با فضای تلخ و لحن فیلم همخوانی داره. البته استفاده از رنگ قرمز کاملاً به خاطر وجود خون و دل‌وروده‌های فراوان فیلمه، پس اونایی که دلش رو ندارن بهتره حواسشون باشه! هرچند این خشونت عریان کاملاً به فضای روایت می‌شینه و حتی به اون بخش‌های کمدی-اغراق‌آمیز قصه جذابیت بیشتری می‌ده.

شاید تنها ایرادی که بتونم از فیلم بگیرم اینه که فیلمنامه‌اش گاهی بیشتر از چیزی که دوست داشتم کش می‌آد و از مسیر اصلی خارج می‌شه و بعضی پیچش‌ها انگار یهویی از ناکجاآباد پیداشون می‌شه؛ نه اینکه ایده‌های بدی باشن، ولی حضورشون یکم اتفاقی‌تر از انتظار به نظر می‌رسه. با تمام این حرف‌ها، این فیلم چندژانری یه گردش ترسناک و به‌شدت سرگرم‌کننده‌ست که طنز سیاه درجه‌یک، لحظات ترسناک درست‌وحسابی و چند صحنه‌ی احساسی و تأثیرگذار داره. با همچین ترکیبی، واقعاً آدم چی بیشتر از این می‌تونه بخواد؟