Wilding

CinemaSerf (منتقد)

چیزی بسیار جذاب در توانایی ترمیم‌پذیری زمین برای بهبود یافتن از قرن‌ها سوءاستفاده انسان وجود دارد که در این مستند به تصویر کشیده شده است. ایزابلا تری و همسرش چارلی، یک ملک روستایی را به ارث برده‌اند که به سختی می‌تواند علف هرز پرورش دهد. خاک از بین رفته و اقدام فوری لازم است. آن‌ها به این ایده‌ی نسبتاً رادیکال می‌رسند که مکان را به حال خود رها کنند (به جز چمن جلوی خانه!) و فیلم اکنون پیگیر احیای این فضا توسط پرندگان، حشرات، گوزن‌ها، خوک‌ها و گاوهاست؛ موجوداتی که چند صد سال پیش آزادانه در زمین پرسه می‌زنند. آن‌ها حتی لک‌لک‌ها را هم می‌آورند! این اثر از نظر فیلمبرداری خیره‌کننده است، اما روایت زیربنایی آن واقعاً بسیار ضعیف است و من متوجه شدم که اجازه می‌دهد احساسات بر تنها چیزی که در پرداختن به آن شکست می‌خورد، یعنی «مقیاس‌پذیری»، غلبه کند. آن‌ها در یک قلعه زندگی می‌کنند و هیچ نگرانی مالی آشکاری ندارند. به هر حال هیچ‌کدام به ما گفته نمی‌شود. بنابراین این شبیه به یک پروژه‌ی شخصی ارزشمند به نظر می‌رسد که هرچند تحسین‌برانگیز و چشمگیر است، اما همان‌طور که یکی از همسایگان آن‌ها در یک جلسه مطرح می‌کند، نمی‌تواند کشور را تغذیه کند. زمانی که اکثریت قریب به اتفاق این تکنیک‌های کشاورزی مکمل مورد استفاده قرار می‌گرفتند، جمعیت بریتانیا احتمالاً کمتر از ۱۰ درصد جمعیت کنونی بود؛ سوءتغذیه و گرسنگی بیداد می‌کرد و روش‌های توزیع، بدون یخچال، عرضه مواد غذایی را در معرض تغییرات آب و هوایی قرار می‌داد. چیزی که این فیلم به هیچ وجه به آن نمی‌پردازد این است که این روش پرورش زمین چگونه قرار است برای یک جمعیت گرسنه غذا فراهم کند. این اثر عمدتاً توسط خود ایزابلا تری ارائه می‌شود و او فردی جذاب است اما کسی که پیچیده‌ترین استدلال‌ها را به ساده‌ترین شکل ممکن ارائه می‌دهد؛ گویی یک سخنرانی درباره مزایای نسبی روش‌های ارگانیک است بدون اینکه به هیچ وجه به محدودیت‌ها، کاربردی بودن یا جنبه‌های اقتصادی آن‌ها بپردازد. اسب «دانکن» و چند تا از خوک‌ها در یک مسابقه چوگان خیریه کلی سرگرم می‌شوند و این فیلمی است که کاملاً ارزش دیدن دارد - اما کمی بیش از حد سبک و توخالی است.