喰女 ―クイメ―

Walruse (منتقد)

من اطلاعات زیادی درباره تئاتر ژاپن ندارم، اما این فیلم را شبیه به تئاترهای کوتاهی از «نو» که دیده‌ام می‌دانم؛ هرچند نمایشنامه روی صحنه در مرکز داستان، بر اساس نمایشی از «یوتسویا کایدان» متعلق به دوره متاخر تئاتر کابوکی است. فیلم «کوییمه» شما را به سفری خیره‌کننده در میان دو یا حتی سه روایت موازی و بیشتر می‌برد که در آن اتفاقات روی صحنه، درام پشت صحنه را تسهیل می‌کنند. ریتم فیلم بسیار کنترل‌شده است و زمان‌بندی برای ادای کلمات و لحن‌ها اهمیت حیاتی دارد. از نظر زیبایی‌شناختی بسیار دلپذیر است و استفاده مجدد و آشکاری از دکورهای فیلم دارد، شبیه به بازیگرانی که چندین نقش بازی می‌کنند و داستان‌هایشان در هم تنیده شده است. در نهایت، عناصر ترسناک به آرامی خزیده و به چندین پایان وحشتناک ختم می‌شوند. با این حال، می‌توانم درک کنم که چرا این فیلم مخاطب غربی را جذب نکرد، زیرا ریتم آن ممکن است برای مخاطب فیلم‌های ترسناک غربی خیلی کند باشد و روایت چندلایه بیشتر در جشنواره‌ها طرفدار دارد. شخصاً متوجه شدم که پس از یک ساعت و نیم تئاتر ظریف، بیست دقیقه پایانی کمی خام دستانه بود و می‌شد روی آن کار بهتری انجام داد. با این وجود، دیدم که در طول فیلم کاملاً حواسم جمع بود، تحت تأثیر اوج‌های ترسناک آن قرار گرفتم و علاقه خود را به جنبه‌های هنری‌اش نیز حفظ کردم. در مجموع، آن را یکی از بهترين فیلم‌هایی می‌دانم که از تاکاشی میکه دیده‌ام.