The Lady in Number 6: Music Saved My Life

CinemaSerf (منتقد)

چرا این بازمانده‌های هولوکاست همیشه این‌قدر صبورانه و بخشنده به نظر می‌رسند؟ با وجود رفتار وحشتناک و تحقیرآمیزی که نازی‌ها با آن‌ها داشتند، و استرس روزانه‌ای که زندگی‌شان را فرا گرفته بود؛ در حالی که خیلی‌ها در اطرافشان - از جمله آشنایان و عزیزانشان - کتک می‌خوردند، از گرسنگی می‌مردند، شکنجه می‌شدند یا به قتل می‌رسیند، آن‌ها سرسختانه از تسلیم کردن انسانیت خود در برابر نفرت یا کینه سر باز می‌زنند. آلیس هرتس-زومر در سن و سال بالای ۱۰۹ سال، در لندن زندگی می‌کند و هنوز هم مرتباً قطعاتی از باخ یا شوپن را با پیانوی دیواری اتاقش می‌نوازد. او کاملاً هوشیار و پرانرژی است، هر روز را جشن می‌گیرد و عشقش به زندگی واقعاً شگفت‌انگیز است. اگرچه او شخصیت اصلی این مستند آگاهی‌بخش است، اما بازماندگان دیگری مانند آنیتا لاسکر-والفیش (Anita Lasker-Wallfisch) و زدینکا فانتلووا (Zdenka Fantlova) نیز در آن حضور دارند که دیدگاه‌های متفاوتی درباره اسارت و پس از آن ارائه می‌دهند که تقریباً جنجالی به نظر می‌رسد. با این حال، همه آن‌ها متفق‌القولند که این موسیقی بود که آن‌ها را از مرگ نجات داد. این سه زن با همراهی فراوان این پیانیست ماهر و واقعاً دوست‌داشتنی، اشتیاقی به زندگی بروز می‌دهند که در نهایت پیروزی آن‌ها بر منگله‌های (Mengele) دنیایی است که تحقیر بشریت توسط آن‌ها ظاهراً به جای دلسرد کردن این زنان، به آن‌ها انگیزه داده است. همان‌طور که خود هرتس-زومر می‌گوید، زندگی کاملاً برای زیستن است و روان‌شناسی در برخورد با این وظیفه اهمیت فوق‌العاده‌ای دارد. شاید آن‌ها فقط سپرهای دفاعی کارآمدی برای مسدود کردن فجایع گذشته خود دارند، اما عزم فروتنانه آن‌ها برای نهایت استفاده از شرایط، الهام‌بخش است. (پ.ن: خانم واسکر-والفیش هنوز هم در مستند «سایه فرمانده» (۲۰۲۴) با قدرت به کار خود ادامه می‌دهد).