به سوی ستارگان
فضانورد روی مکبراید (Roy McBride) با بازی برد پیت، به لبههای بیرونی منظومه شمسی سفر میکند تا پدر مفقود شدهاش را پیدا کند و از رازی پرده بردارد که بقای سیاره ما را تهدید میکند. سفر او رازهایی را فاش خواهد کرد که ماهیت وجودی انسان و جایگاه ما در کیهان را به چالش میکشد.
سال انتشار: 2019 کارگردان: James Gray ژانر: Adventure، Drama، Mystery نویسندگان: James Gray، Ethan Gross امتیاز: 6.5نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فیلم «به سوی ستارگان» تا جایی که سینمای هالیوود اجازه میدهد، به سبک «آرتهاوس» (سینمای هنری) نزدیک شده است؛ پنهان کردن یک درام متافیزیکی در قالب یک ماجراجویی علمی-تخیلی پر از اکشن، حرکت هوشمندانهای از جیمز گری بود. فیلم با اینکه بینقص نیست، اما مدام سرگرمکننده است و در عین حال نگاهی درونی به تاثیر والدین بر فرزندان دارد. این فیلم با اینکه سفری به دورترین نقاط منظومه شمسی است، اما در واقع کاوشی در قلب انسان است. - چارلی دیوید پیج
2019-09-16
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
من عاشق لحظات آرام در فیلمهای بزرگ اکشن/علمی-تخیلی هستم. سکانس دورهمی خانوادگی در برج انتقامجویان در فیلم «عصر اولتران» احتمالاً بهترین بخش آن فیلم است. لحظات تاملبرانگیز جان ویک است که شخصیت او را میسازد. اما چیزی که کمی عجیب است، این است که یک درام آرام و متفکرانه، با لحظاتی از سکانسهای اکشن بزرگ و علمی-تخیلی قطع شود. «به سوی ستارگان» دقیقاً همینطور است. بیشتر زمان فیلم صرف روایت برد پیت روی تصاویر محیطی کیهانی، یا گفتگوهای آرام درباره پدرش یا حال و هوایش میشود. بعد ناگهان! دزدان دریایی فضایی! این غیرعادی است و نمیدانم واقعاً جواب میدهد یا نه. این فیلم تجربه متفاوتی است و اگر فقط به دنبال همین هستید، حتماً به آن فرصت بدهید، اما شخصاً نمیدانم که میتوانم آن را خیلی خوب بنامم یا نه. نمره نهایی: ۲.۵ از ۵ - نکات جذاب زیادی داشت اما در کل خیلی منسجم نبود.
2019-12-29
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فیلم «به سوی ستارگان» غم و اندوه را در ابعاد کهکشانی به تصویر میکشد و ثابت میکند که در فضا هیچکس صدای گریه شما را نمیشنود. در چند سال اخیر، درامهایی که در خطرات بیکران فضا روایت میشوند، خوراک اصلی من بودهاند. هر سال فیلمهایی مثل «ورود»، «بلید رانر ۲۰۴۹»، «نخستین انسان»، «میانستارهای» و فیلم محبوب تمام دورانم یعنی «جاذبه»، نمراتی از عالی تا کامل گرفتهاند. با اینکه این فیلم شاید کمی ضعیفتر از آنها باشد، اما به لطف درک جیمز گری از اینکه چه چیزی یک مطالعه شخصیتی را جذاب میکند، هنوز هم یکی از بهترین فیلمهای سال است. داستان درباره فضانوردی است که پس از کشف احتمال زنده بودن پدرش، برای یافتن او و حل معمای نوسانات انرژی مرموزی که بقای بشر را تهدید میکند، به کل منظومه شمسی سفر میکند. اولین چیزی که باید بگویم، تبلیغات افتضاح فیلم است. این یک بلاکباستر علمی-تخیلی نیست. «اکشن» محدودی دارد. اگر به دنبال «جنگ ستارگان» یا «آواتار» بعدی هستید، از سینما بیرون بروید و به جایش مزخرفات مغزخالی مثل «فرشته سقوط کرده است» را ببینید. این یک اثر هنری از جیمز گری است. یک مطالعه شخصیتی دقیق که از مالیخولیا برای به چالش کشیدن بحران وجودی استفاده میکند. از نظر تماتیک، فیلم پر از تصاویر استعارهای است که به هدف تجربی بشر میپردازد. سیارات باشکوهی که هر طیف رنگی را ساطع میکنند، اما هیچ پیوند عاطفی ندارند. وسعت خالی فضا که نشان میدهد زندگی انسان تنها ذرهای از گرد و غبار ستارگان است. وسواس برای پیش رفتن. رها کردن عشق، نفرت و غم. استقبال از هیچ. اپرای فضایی گری داستانی غمانگیز است که بر فشارهای پسری تمرکز دارد که در سایه پدر مشهورش قدم برمیدارد. بازی ظریف برد پیت رفتارهای خویشتندارانهای را به نمایش میگذارد که به مکبراید اجازه میدهد این احساسات را لمس کند. لغزشهای کوچکی که شخصیت او را میشکند، مثل کوبیدن به دیوار از سر استیصال، پاکی انسانیت درون او را نشان میدهد. فیلمبرداری هویتما هم که دیگر حرف ندارد؛ از همان نمای افتتاحیه درخشان، او کنترل را به دست میگیرد و با استفاده از رنگها و سایهها، تجسم زندگی را خلق میکند. آبی نپتون، قرمز مریخ؛ تضادهای رنگی که شبیه احساسات مکبراید هستند. با موسیقی متن نشاطآور ریشتر و طراحی تولیدی که یادآور «۲۰۰۱» است، این فیلم از نظر فنی یک شاهکار هنری است. پایانبندی گری برای من کمی ناامیدکننده بود، چون سفر سریع به خانه، آن غم و اندوهی را که به زیبایی ساخته شده بود، کمی از بین برد. با این حال، گری دارد به یکی از کارگردانان محبوب من تبدیل میشود. او مردی است که شخصیت را میشناسد. ریتم متفکرانه و طنینانداز فیلم شاید خیلی از بینندگان را خسته کند، اما تضمین میکند که فقدان و غم در هر جایی که روحی وجود داشته باشد، ثبت میشود؛ چه در خانه و چه در اعماق فضا. این غم هرگز از بین نمیرود.
2020-01-16
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
* معمولی (Meh).
2020-01-18
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
«سخت کار کن، بعداً تفریح کن.» از زمان اکران «جاذبه»، انگار هر سال داستانهای جدیدی درباره سفر به فضا میبینیم. تریلرهای فیلم من را جذب نکرد، چون وقتی در سینما کار میکنی و کل روز تریلر میبینی، این یکی خیلی خاص به نظر نمیرسید. فکر میکردم درباره نجات دنیاست. اما چیزی که در تبلیغات نبود، این بود که با یک فیلم علمی-تخیلی «آرامسوز» (Slow burn) طرف هستیم که در سطح «بلید رانر ۲۰۴۹» و از نظر احساسی شبیه «نخستین انسان» است. یک داستان شخصی درباره مسائل حلنشده روابط گذشته. در واقع یک فیلم هنری با بودجهای عظیم. «به سوی ستارگان» خیلی خوب بود. حس میکنم با گذشت زمان بیشتر از آن خوشم بیاید. ترکیبی از «۲۰۰۱: یک ادیسه فضایی» و فیلمهای ترنس مالیک. فیلمبرداری هویت ون هویتما درخشان است. برد پیت در نقش فضانورد ساکت با نوسانات خلقی پیچیده، عالی بود. بازی او انفجاری نیست، بلکه به اندازه کافی ساده است تا تاثیرگذار باشد. موسیقی متن هم مرموز و گاهی ترسناک بود که به جنبههای ناشناخته فضا کمک میکرد. جلوههای بصری عالی و گاهی کاملاً واقعگرایانه هستند. اما مشکلاتی هم داشت: نمیدانم چرا لیو تایلر در این فیلم بود، چون عملاً هیچ کاری نمیکند و میشد حذفش کرد. یک صحنه شامپانزه دیوانه هم هست که خیلی مصنوعی به نظر میرسد. یک صحنه خندهدار هم هست که برد پیت دزدکی وارد سفینهای میشود و فضانوردان داخل آن از ترس دستپاچه میشوند و تصادفی خودشان را میکشند! جدی میگویم. در کل، معنای فیلم برای من جذابترین بخش بود. تمهای خانواده، عشق و رها شدن نقش مهمی در داستان دارند. ایده «سخت کار کردن و بعداً تفریح کردن» هزینهای دارد؛ یعنی زمان کمتری که با عزیزانمان میگذرانیم و رها کردن همه چیز برای رسیدن به چیزی بهتر در دوردستها، در حالی که بهترین چیزهای زندگی همینجا هستند. هرگز جیمز گری را به عنوان یک قصهگو دستکم نگیرید.
2020-01-27
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
من واقعاً بعضی از لحظات این فیلم را دوست داشتم. برخی از صحنههای اکشن بسیار شدید بودند. ریتم فیلم مدام بین لحظات آرام که روی درگیری درونی قهرمان تمرکز داشت و اکشنهای پر هرجومرج بیرونی تغییر میکرد. این تکرار باعث شد فیلم قابل پیشبینی شود. با اینکه از نظر بصری خیرهکننده بود، اما در نهایت من را ناامید کرد.
2020-03-08
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
«به سوی ستارگان» یکی از متفکرانهترین فیلمهای علمی-تخیلی است که تا به حال دیدهام. داستان اصلی جیمز گری نگاهی صمیمانه به فشار روانی ناشی از تنها بودن در میان ستارگان و وسعت فضا دارد. این فیلم شبیه نسخه وجودگرایانهتر «درخت زندگی» ترنس مالیک است، اما در اعماق کهکشان روایت میشود. روی مکبراید (برد پیت)، فضانوردی با اعصاب پولادین، به نپتون سفر میکند تا پدر قهرمان و مفقود شدهاش (تامی لی جونز) را پیدا کند. برد پیت بازی خیرهکننده و خویشتندارانهای ارائه میدهد. رابطه پدر و پسری زندگی روی را شکل داده و او هرگز نتوانسته با مشکل رها شدن در کودکی کنار بیاید. این فیلم یک تحلیل کامل از انسانیت ماست. فیلم به شدت به روایت روی (Voiceover) تکیه دارد، چیزی که من معمولاً از آن بدم میآید چون نشانه تنبلی در قصهگویی است، اما اینجا اینطور نیست و به خوبی با دیدگاه کارگردان همخوانی دارد. همه چیز در این فیلم موفقیتآمیز است؛ از موسیقی متن Max Richter گرفته تا جلوههای ویژه و فیلمبرداری خیرهکننده. این یک علمی-تخیلی بسیار هوشمندانه و مالیخولیایی است که تاثیری ماندگار بر کسانی میگذارد که میتوانند زیبایی و غم آن را درک کنند.
2020-03-27
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
این فیلم بازیگران خوبی داشت، اما متأسفانه داستان ناامیدکننده و خیلی کند بود. گزینه خوبی برای شبهایی است که خوابتان نمیبرد.
2020-04-05
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
یکی از تاثیرگذارترین فیلمهایی که تا به حال دیدهام. با فیلمبرداری شگفتانگیز و بازیهای عالیاش من را شیفته خودش کرد.
2020-08-21
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
سخت است که چیز مثبتی درباره این فیلم نوشت اما تلاشم را میکنم: ظاهر فیلم عالی است؛ جلوههای بصری در درخشش و اجرا بینظیرند. اما ریتم فیلم مثل حرکت یک فیل در گل و لای است. بعد از نیم ساعت، خودم را در حال انجام گناه کبیره در سینما دیدم؛ یعنی چک کردن گوشی برای پیامهایی که میدانستم نیامده! به جز جنبه بصری، این فیلم چیز دیگری برای ارائه ندارد. فکر میکنم برد پیت هم یک روز در اتوبیوگرافیاش از این فیلم به سرعت عبور کند... چرند محض!
2022-03-28
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
باید وقتی مصاحبهها را شنیدم دور این فیلم را خط میکشیدم... اما این کار را نکردم. اگر بودجه را کم میکردند و اینقدر فیلم را جدی نمیگرفتند، میتوانست یک ماجراجویی فضایی سرگرمکننده هرچند مضحک باشد. پتانسیلش را داشت. اما فیلم خودش را بیش از حد جدی گرفت... آنقدر جدی که جنبه سرگرمیاش را از دست داد. دلیلش هم پیامهای سیاسی بود که به آن چسبانده بودند. فیلم نه آنقدر تاریک بود که مثل «بیگانه» یک ترسناک علمی-تخیلی باشد و نه یک ماجراجویی سرگرمکننده. به جای آن، با اثری متظاهرانه، سنگین و خستهکننده روبرو هستیم.
2023-01-12