California Schemin'

CinemaSerf (منتقد)

این فیلم که خیلی دست‌وپا شکسته بر اساس یه داستان واقعی (یا شاید یه دروغ واقعی!) ساخته شده، داستان دو تا رپر اهل داندی به نام‌های گوین (با بازی سیموس مک‌لین راس) و بیلی (با بازی ساموئل باتملی) رو روایت می‌کنه که تلاش می‌کنن از روزمرگی کارشون تو مرکز تماس فرار کنن و شعر خیابونی و خاکی خودشون رو وارد صنعت موسیقی کنن که اصلاً تحویلشون نمی‌گیره. اونا همه راه‌های سنتی رو برای دیده شدن امتحان کردن، اما کار به جایی رسیده که حتی منشی‌های شرکت‌های ضبط موسیقی هم تلفن رو روشون قطع می‌کنن. اینجاست که یه ایده به ذهنشون می‌رسه. چرا وانمود نکنن که اهل کالیفرنیا هستن؟ مگه چقدر می‌تونه سخت باشه؟ خب، تلاش اولشون خیلی جلو نمیره، اما وقتی یه آگهی توی روزنامه می‌بینن، تصمیم می‌گیرن داستان‌های ساختگی‌شون رو ردیف کنن و دوباره امتحان کنن. قبل از اینکه خودشون هم بفهمن، گروه «سیلیبیل ان برینز» با چرب‌زبانی راهشون رو به یه استیج تو لندن باز می‌کنن و اونجا توجه یه استعداد‌یاب به اسم «تسا» (ربکا مورل) رو جلب می‌کنن. تسا براشون یه وقت مصاحبه با رئیس بزرگش (جیمز مک‌آووی) رو می‌گیره و اونم تصمیم می‌گیره بهشون یه فرصت بده. مشکل کجاست؟ خب، نقشه اولیه‌شون این بود که ریاکاری و سطحی بودن این مسخره‌بازی‌های دنیای نمایش رو برملا کنن و بعد برگردن خونه، جایی که مری (لوسی هالیدی) منتظر دوست‌پسرش بیلی بود. اما در عوض، پسرا خیلی زود جذب زندگی پر زرق‌وبرق و پر از بریزوبپاش یه ستاره میشن. مواد، الکل، ستایش مردم و حتی طرفدارای افراطی باعث میشه این دو نفر کم‌کم از نقشه‌شون و از همدیگه دور بشن. وقتی مری میاد بهشون سر بزنه و بعدش یه مصاحبه تلویزیونی اون چیزی که انتظار داشت رو برآورده نمی‌کنه، لحظه بحرانی برای این دو نفر فرا می‌رسه؛ چرا که اجرای اون‌ها در سالن معروف بارولند گلاسگو انگار قرار تقدیرشون رو رقم بزنه، یا موفقیت کامل یا سقوط مطلق. به نظرم بازی راس اینجا خیلی قوی بود؛ کاراکتر اون درگیر یه نبرد روانی بزرگتره چون باید تلاش کنه جاه‌طلبی‌های خودش رو با عشقش به بهترین دوستش آشتی بده - دوستی که به وضوح می‌بینه داره مسیر دیگه‌ای رو انتخاب می‌کنه، مسیری شخصی‌تر. اون با باتملی پرانرژی هم بازی خوبی ارائه میده، اما هرچی داستان جلوتر میره، فرصت‌های کمتری برای این دو نفر پیش میاد که قاب تصویر رو مال خودشان کنن و نقد صنعت موسیقی داستان رو به دست می‌گیره. از این جهت، فیلم نور بی‌رحمانه‌ای به ماهیت انگل‌گونه بیزنسی می‌تابونه که از کلی آدم مفت‌خور و بی‌استعداد حمایت می‌کنه، در حالی که خود هنرمندها سهم ناچیزی از کار سختشون می‌برن؛ البته هیچ‌کدام از این‌ها خیلی جدید یا عمیق نیست. فیلم جذابیت خودش رو داره و بعضی از رپ‌خوانی‌های واقعی‌شون پرانرژی، تند و تیز و هوشمندانه‌ست، اما از نظر شخصیت‌پردازی برای من کافی نبود، چون خیلی سریع به سمت پایان عجولانه‌اش پیش رفت. در کل سرگرم‌کننده و باحاله، فقط اون‌قدری که می‌تونست خوب باشه، نشد.