노이즈

Chris Sawin (منتقد)

امتیاز: 6

فیلم ترسناک کره‌ای «سر و صدا» (Noise) به کارگردانی کیم سو-جین و نویسندگی لی جه-هی، داستان سئو جو-هی (با بازی هان سو-آ) را دنبال می‌کند که به شدت نگران سکوت مطلق آپارتمانش است. در ابتدای فیلم می‌بینیم که او در حال عایق‌صدا کردن خانه‌اش است و فقط بخش کوچکی از سقف را دست‌نخورده باقی می‌گذارد. جو-هی صداهایی می‌شنود؛ صداهایی مثل کلیک کردن، خراشیدن و در زدن. آن قسمت باز سقف، منشأ احتمالی این صداها را لو می‌دهد. در همین حال، همسایه طبقه پایین جو-هی با آیفون با او تماس می‌گیرد و هر شب دم در خانه‌اش ظاهر می‌شود و تهدید می‌کند که باید سکوت مطلق برقرار باشد، وگرنه دست به خشونت می‌زند. خواهر جو-هی، جو-یونگ (با بازی لی سان-بین)، ناشنواست و در یک کارخانه کار می‌کند. او قبلاً با خواهرش در همان آپارتمان زندگی می‌کرد، اما به خاطر خوابگاه کارگری و اینکه خواهرش صداهایی می‌شنید که او هرگز نمی‌شنید، به جای دیگری نقل مکان کرد. حالا چهار روز از ناپدید شدن جو-هی می‌گذرد. این وظیفه جو-یونگ و نامزد و همکار جو-هی، کی-هون (با بازی کیم مین-سوک) است که بفهمند چه بر سر جو-هی آمده و منشأ این سر و صداها چیست.

فیلم «سر و صدا» از صدا درست همانند کاری که فیلم «صدای متال» (Sound of Metal) کرد، استفاده می‌کند. جو-یونگ سمعک دارد و از یک اپلیکیشن تشخیص گفتار روی گوشی‌اش استفاده می‌کند که فیلم به شکل‌های مختلف با آن‌ها بازی می‌کند. وقتی جو-یونگ سمعک‌هایش را خاموش می‌کند و فیلم ساکت می‌شود، گوشی‌اش الگوهای گفتاری را دریافت می‌کند که به متن‌های آزاردهنده‌ای ترجمه می‌شوند. افرادی که این سر و صدا را می‌شنوند به نوعی شستشوی مغزی می‌شوند و به شکلی مرگبار دست به عصیان می‌زنند. شاید فکر کنید کسی که نقص شنوایی دارد در برابر این اتفاق مصون است، اما جو-یونگ هم مثل بقیه در خطر است. «سر و صدا» این واقعیت را بررسی می‌کند که هیچ‌کس در امنیت نیست.

فیلم برای بیشتر مدت زمان خود با این فرض بازی می‌کند که شاید جو-هی تنها کسی است که این صداها را می‌شنود. تعاملات او با جو-یونگ در دوران هم‌خانگی‌شان باعث شده بود جو-هی صداهایی بشنود که جو-یونگ هرگز آن‌ها را نمی‌شنید (البته او وقتی هر دو سمعک‌اش روشن باشد می‌تواند بشنود). بنابراین شما در این تردید می‌مانید که آیا جو-هی نسبت به صدا بیش از حد حساس است یا واقعاً صداهایی می‌شنود که وجود خارجی ندارند.

این فیلم ترسناک ماوراءالطبیعه روی این ایده که وجود یک موجود ماورایی عامل همه اتفاقات است پیش می‌رود، اما در پرده پایانی تغییر مسیر می‌دهد و به سمت داستانی روان‌شناختی و انتقام‌جویانه می‌رود. کل ساختمان و تمام همسایه‌های جو-هی علاقه ناسالمی به سکوت دارند، اما به نظر می‌رسد کسانی که می‌میرند هرگز آنجا را ترک نمی‌کنند. پس از ناپدید شدن جو-هی، یادداشت‌هایی روی در خانه‌اش گذاشته می‌شود که با هشدارهای ساده شروع می‌شوند و به تهدیدهای پیچیده‌ای که با خون نوشته شده‌اند، تبدیل می‌شوند.

اتفاقی در واحد ۶۰۴ (خانه جو-هی) رخ داده که یکی از بهترین و وحشتناک‌ترین قاب‌های فیلم را رقم می‌زند. جو-یونگ کم‌کم دچار کابوس‌های واضح می‌شود و چیزهایی را می‌بیند که وجود ندارند. همسایه‌ها همگی رازهایی را پنهان می‌کنند؛ برخی به میل خود و برخی دیگر به این دلیل که ساختمان در آستانه تایید طرح بازسازی است و مجبور به این کار شده‌اند. زیرزمین قفل است و پر از زباله، و فیلم بعداً بررسی می‌کند که آیا این وضعیت ناشی از تنبلی است یا بویی که از آن می‌آید دلیل دیگری دارد.

بازی‌ها در فیلم «سر و صدا» واقعاً ترسناک هستند و خیلی از شخصیت‌ها روی مرز بین رفتارهای شوم و نیت‌های دلسوزانه در حرکتند. آدم‌ها می‌میرند، اما برای این مرگ‌ها هم دلیلی وجود دارد و واکنشی منطقی است. با این حال، شاید به این دلیل که فیلم تغییر مسیر می‌دهد، آن‌قدرها که می‌توانست عالی از آب درنیامده است.

پایان‌بندی فیلمه‌چیزها را در وضعیتی رها می‌کند که کاملاً رضایت‌بخش نیست؛ انگار اوضاع بهتر شده، اما این چرندیات ماوراءالطبیعی ظاهراً قرار است برای ساخت دنباله‌های احتمالی همچنان ادامه پیدا کند. «سر و صدا» یک کابوس شنیداری است که با حس بلاتکلیفی و فضایی شوم تغذیه می‌شود. فیلم در جاهایی واقعاً خوب است، اما با توضیحی که برای آن هیاهوی وحشتناکِ ضمنی ارائه می‌دهد، کمی ناامیدکننده ظاهر می‌شود. لحظات اصیل ترس زیر پژواک گنگ یک فیلمنامه‌ نیمه‌کاره غرق شده‌اند.

2025-08-05

Alunauwie (منتقد)

امتیاز: 7

فیلم «سر و صدا» (Noise) سر و صداهای روزمره آپارتمان را به ترسی روان‌شناختی تبدیل می‌کند و داستان جو یونگ را روایت می‌کند که به دنبال خواهر گم‌شده‌اش می‌گردد و در عین حال با عذاب وجدان، تروما و خطری پنهان روبه‌رو می‌شود. فیلم از طریق طراحی صدا و کنایه‌های اجتماعی به شرایط بد مسکن، فضای قوی ایجاد می‌کند؛ هرچند پایان عجولانه، پیچش مبهم و پرداخت ضعیف شخصیت‌ها از تأثیرگذاری آن می‌کاهد. با وجود این ضعف‌ها، فیلم همچنان برای بینندگانی که فیلم‌های ترسناکِ دارک و آگاه به مسائل اجتماعی را دوست دارند، تجربه‌ای آزاردهنده و تکان‌دهنده است.

2026-02-28