مسیر ارواح

CinemaSerf (منتقد)

فیلم با چند فایل صوتی واقعاً دردناک از یکی از قربانیان جنایات رژیم تازه سرنگون‌شده‌ی اسد در سوریه شروع میشه. «حمید» (با بازی آدام بسا) به استراسبورگ رفته تا رد مردی رو بگیره که شکنجه‌گر بی‌رحمی بوده. اما مشکل اصلی این بازجو—که خودش هم قربانی این وحشی‌گری‌ها بوده و سعی داره مخفیش کنه—اینجاست که اصلاً مطمئن نیست «هارفاز» (با بازی توفیق برهوم) همون فرد مورد نظر باشه. مدارک تصویری و اطلاعات خیلی کمی از هویت اون مرد وجود داره و خود «حمید» هم استاد ادبیاته، یعنی رسماً آمادگی و تخصص مواجهه با شوک و استرس‌های این کار رو نداره. اون عضو یک شبکه غیررسمی از «ماموران» هست و روی این پرونده با «نینا» (جولیا فرانتس ریشتر) کار می‌کنه که به مراتب قاطع‌تره. وقتی حمید بیشتر وارد زندگیِ مردی میشه که ممکن هست (یا نیست) شکارش باشه، کم‌کم درباره هدفش و انسانیت خودش دچار تردید میشه؛ اون هم درست در جایی که مرز بین انتقام و عدالت بسیار باریکه. تمام این داستان در بستری روایت میشه که پر از آوارگان اون جنگه؛ کسانی که سعی دارند در اقامتگاه‌های موقت زندگی جدیدی بسازند و به هر کسی که به کشورشون مربوط میشه با شک و تردید نگاه می‌کنند، چون می‌ترسند مخبر باشه. هم بسا و هم برهوم بازی‌های بسیار قوی و در عین حال زیرپوستی ارائه دادند. تا آخر فیلم این سوال تو ذهن مخاطب هست که آیا این شخص واقعاً گناهکاره یا نه، و ژوناتان میله (کارگردان) تونسته این تعلیق رو به خوبی در طول این درام عمیق حفظ کنه. این فیلم از زاویه دید کسانی روایت میشه که خودشون رنج رو با گوشت و پوستشون حس کردن؛ کسانی که تاریخچه خانوادگیِ درد و رنجشون فراتر از مرزهای سوریه میره و به ما نشون میده آدم‌هایی که بین غم و خشمشون تعادل برقرار می‌کنند، روزانه با چه میدان مینی روبه‌رو هستند.