Power

Brent Marchant (منتقد)

بحث و جدل درباره قدرت بی‌حدوحصر پلیس به یکی از داغ‌ترین معضلات اجتماعی این روزها تبدیل شده و دیدگاه‌های عمومی نسبت بهش بسته به اینکه با چه کسی هم‌کلام بشید، به شدت متفاوته. جدیدترین اثر ینس فورد، نویسنده و کارگردان، با روایتی مقاله‌وار و سینمایی، بنزین تمام‌عیاری روی این آتیش می‌ریزه؛ اثری که موضع تند و پرحرارتی نسبت به ماجرا داره و پرونده محکمی رو مطرح می‌کنه—پرونده‌ای که مسلماً یک عده باهاش موافقن و عده‌ای دیگه احتمالاً اون رو یک بیانیه سیاسی چپ‌گرایانه و جهت‌دار می‌دونن.

از طریق یه سری مصاحبه با دانشگاهی‌ها و فعالان حوزه عدالت کیفری، مخاطب با جنبه‌های این شمشیر دو لبه آشنا می‌شه. فیلم قبول داره که با توجه به آمار جرایم خشن، وجود پلیس لازمه؛ اما در عین حال استدلال می‌کنه راهکاری که برای مهار این ماجرا ارائه شده—یعنی حضور پررنگ‌تر پلیس با اختیارات قانونی بازتر—عملاً خودش به تشدید بحران دامن می‌زنه. شرایطی که به خاطر پیش‌داوری‌های ریشه‌دار در جامعه، یا سال‌ها نادیده گرفته شده یا عامدانه چشم‌ها رو به روش بستن و همین باعث بدتر شدنش شده. بعد فیلم به کالبدشکافی این موضوع می‌پردازه که این شرایط چطور و چرا در طول تاریخ شکل گرفتن تا ابزاری باشن برای محدود کردن آزادی افرادی که از دید ساختار قدرت، تهدیدی برای نظم عمومی به حساب می‌اومدن (یعنی هر کسی که با استانداردهای طبقه حاکم همخوانی نداشت).

تصاویر آرشیوی نشون میدن که چطور نیروهای اولیه پلیس برای مهار و کنترل زندگی برده‌ها، بومیان، مهاجران و فعالان کارگری شکل گرفتن؛ کسانی که صرفاً به خاطر هویت ذاتیشون مظنون قلمداد می‌شدن. از دل همین ریشه‌های مشکوک، قدرت حاکمان روزبه‌روز گسترده‌تر و سرکوبگرانه‌تر شده تا هر صدای مخالفی مثل دانشجویان معترض، منتقدان سیاسی و قشرهای خارج از جریان غالب رو خفه کنه؛ اونم با استفاده از امکانات و تسلیحاتی که بیشتر شبیه عملیات شبه‌نظامیه تا نظمی مدنی که در شأن یک دموکراسی واقعی باشه. استدلال‌های فیلم محکم و قابل‌توجهن و با انصاف باید گفت نظرات افرادی از درون خود سیستم رو هم آورده که واقعاً دنبال اصلاحات هستن.

با این حال، «Power» تا حدودی در ارائه پیامش دچار دور باطل میشه؛ حرف‌های کاملاً منطقی و درستش رو مدام تکرار می‌کنه، بدون اینکه برای این بحرانی که روزبه‌روز بدتر میشه راهکاری ارائه بده. به نظرم این بزرگ‌ترین فرصت‌سوزی فیلم بود. شاید اثر بعدی باید به این سمت بره و این فیلم صرفاً برای آگاهی‌بخشی ساخته شده باشه، اما فکر می‌کنم عموم مردم الان شناخت کافی از این موضوع دارن و فیلم می‌تونست خیلی عمیق‌تر و فراتر از این ظاهر بشه. درسته که برجسته‌سازی مداوم مشکل نکته مثبتیه، ولی حیف شد که بهش پروبال بیشتری ندادن تا راه‌حل و امیدی برای آینده پیش روی مخاطب بذارن.