মেঘে ঢাকা তারা

برای ریتویک گاتاک سینما صرفاً سرگرمی نبود، بلکه سلاحی بود برای به تصویر کشیدن مبارزات مردم عادی. او نه در زندگی حرفه‌ای‌اش موفق شد و نه توانست مرد خانواده یا همسر خوبی باشد؛ با این حال هنرمندی بود که هرگز برای منافع شخصی، شهرت یا سود مادی مصالحه نکرد. داستان فیلم در سال ۱۹۶۹ آغاز می‌شود و به روزهای حضور ریتویک گاتاک در آسایشگاه روانی می‌پردازد؛ جایی که نیلکانتا تحت نظارت دکتر اس. پی. موکرجی بستری می‌شود. دکتر موکرجی متوجه می‌شود که نخست‌وزیر هند نیلکانتا را می‌شناسد، آثارش را دوست دارد و شاید از مسئولان آسایشگاه بخواهد مراقبت ویژه‌ای از او به عمل آورند. در آسایشگاه، یک افسر پلیس نیلکانتا را می‌بیند و به دکتر می‌گوید او یک دائم‌الخمر تمام‌عیار است. یکی دیگر از بیماران نیز نیلکانتا را با تمسخر «روشنفکر بی‌آبرو» می‌نامد. با وجود درمان در آسایشگاه، او نمایشنامه‌ای می‌نویسد و آن را با همراهی دیگر بیماران به روی صحنه می‌برد. فیلم نشان می‌دهد که چگونه دورگا (همسر نیلکانتا) با گفتن اینکه «جدایی ضروری است» قصد ترک او را دارد. نیلکانتا که شاهد تجزیه بنگال و پیامدهای ویرانگر آن بوده، در جوانی جذب کمونیسم شده بود. در طول فیلم، عذاب‌های روحی، کشمکش‌ها، تضادهای درونی، سرخوردگی‌ها و بحران‌های مالی نیلکانتا به تصویر کشیده می‌شود. او آشکارا می‌گوید توان ساخت فیلم‌های تجاری یا عامه‌پسند را ندارد. در حین یک گفتگو، نیلکانتا از دکتر موکرجی می‌پرسد آیا در روزگاری که جامعه در آتش می‌سوزد، باید مطربی کرد؟ او همچنین می‌گوید که یک «هنرمند مردمی» است و وظیفه‌اش همین است. فیلم همچنین فضای بنگال را در دوران جنبش‌های تبهاگا و ناکسالیت بازتاب می‌دهد. در صحنه‌ای، کتابی با عنوان «چگونه یک کمونیست خوب باشیم؟» در حال سوختن است؛ تصویری نمادین از سرخوردگی گاتاک از سیاست‌های حزب کمونیست هند. زمانی که دورگا می‌گوید حتی یک روپیه هم برای گذران زندگی ندارند، نیلکانتا بلافاصله پاسخ می‌دهد: این پول نیست که می‌ماند، بلکه اثر انسان است که جاودانه خواهد شد.

سال انتشار: 2013 کارگردان: Kamaleswar Mukherjee ژانر: Biography، Drama نویسندگان: Kamaleswar Mukherjee امتیاز: 8.1