در حال سقوط

CinemaSerf (منتقد)

«آرورا» (با بازی جوآنا سانتوس) گرمای پرتغال رو رها کرده و اومده به اسکاتلند سرد و دلگیر تا تو یه انبار به عنوان جمع‌آوری‌کننده کالا کار کنه. کارش تبلور کامل یکنواختی و تکراره — راه رفتن تو راهروها، اسکن کردن کالاهایی که آنلاین خریداری شده و این‌که حواسش باشه به اندازه کافی سریع کار کنه تا پایان هفته اون دستمزد ناچیزش رو بگیره. شبیه «بردگی» نیست، ولی دست‌کم از اون هم نداره چون خودش و همکاراش بابت کارشون حقوق حداقل دستمزد رو می‌گیرن. اون تو یه خانه اشتراکی زندگی می‌کنه که روال روزمره‌ش محدود میشه به غذاهای مایکروویوی و گپ‌های گاه‌وبیگاه با هم‌خانه‌ای‌هاش. یه پسر تازه به اسم «کریس» (پیوتر سیکورا) از راه می‌رسه که به نظر میاد کمی بیشتر تمایل داره این یکنواختی رو بشکنه، اما آرورا تصادفاً گوشیش از دستش میفته و خرج ۹۹ پوندی تعمیر صفحه نمایشش تقریباً کل درآمد ماهش رو هاپولی می‌کنه و اونو به رژیم گرسنگی می‌کشونه! شاید امیدی به یه شغل جدید باشه؟ به هر حال، اون باید قبل از اینکه این چرخه افسرده‌کننده داغونش کنه، خودش رو ازش نجات بده!

این فیلم وقتی ماشینیزه شدن زندگی انسان رو نشون میده کاملاً به هدف می‌زنه. «آرورا» مثل یه ربات زندگی می‌کنه و زوال مغزی که این سبک زندگی ایجاد می‌کنه کاملاً مشهوده، اما متأسفانه این قضیه تا حدی حس خستگی و بی‌حوصلگی رو هم به بیننده منتقل می‌کنه. در واقع خودِ واقعی و اصیل بودن فیلم باعث میشه تماشاش خسته‌کننده بشه و هیچ‌کدام از شخصیت‌پردازی‌ها هم اون‌قدر عمیق نشدن که آدم نگران آرورا بشه. البته که این محیط، نقد تند و شوکه‌کننده‌ای به فرهنگ مصرف‌گراییه (که بهترین نمونه‌ش جلسه‌ایه که توش شرکت فتح بزرگ خودش رو با دادن یه کپ‌کیک به کارکنان جشن می‌گیره)، اما وقتی این پیام درک شد، بقیه فیلم هم به اندازه همون پیام یکنواخت می‌مونه. چرا اون اینجاست؟ چرا برنمی‌گرده خونه؟ انزوای روحی و جسمی اون بیشتر برای اهداف دراماتیک ساخته‌وپرداخته شده به نظر میاد تا این‌که واقعاً باورپذیر باشه. بازیگری‌ها به اندازه کافی خوبه و دیالوگ زیادی هم نیست که اذیتمون کنه، شاید به همین دلیله که به نظرم کل کار کمی یک‌بعدی اومد.