We Were Dangerous

Brent Marchant (منتقد)

اصلاً مهم نیست بقیه چی میگن، به طور کلی دخترا همیشه کارای دخترونه خودشون رو می‌کنند، مخصوصاً تو اون سال‌های پر از افت و خیز و سرکشی نوجوونی. تازه، تلاش برای «اصلاح» اون‌ها معمولاً برای کسایی که این کار رو به عهده می‌گیرن ناامیدکننده و بی‌نتیجه‌ست؛ چیزی که تو نیوزیلند سال ۱۹۵۴ هم درست مثل امروز صدق می‌کرد. اون زمان، ۱۲ دختر «منحرف» اجتماعی و جنسی در مدرسه دولتی «تی موتو» برای دختران اصلاح‌ناپذیر و بزهکار نگهداری می‌شدن. این مرکز که تو یه جزیره دورافتاده (که قبلاً جذام‌خانه و محل نگهداری افراد نامطلوب بوده) قرار داشت، به ظاهر با هدف دلسوزی دولت برای اصلاح رفتار دختران گمراه ساخته شده بود تا اون‌ها رو به زنانی شایسته برای ازدواج و مادری تبدیل کنه. این کار با اجرای دقیق یه برنامه سه مرحله‌ای انجام می‌شد: «مسیحی کردن، متمدن کردن و همسان‌سازی» (با تأکید خیلی زیاد روی مرحله اول).

این فیلم که راوی اون مدیر سرپرستِ جدی، حسابگر و منافق مدرسه‌ست (با بازی ریما ته ویاتا)، تجربیات و پیشینه‌های گوناگون دخترانش رو به تصویر می‌کشه که خیلی از اون‌ها در قالب خاطره و فلش‌بک روایت میشن. بعضی از این اتفاقات شوخ‌طبعانه و بامزه‌ن (اگرچه به طرز عجیبی قدیمی و منسوخ به نظر می‌رسن)، در حالی که برخی دیگه غم‌انگیز، تراژیک و به شدت غیرمنصفانه‌ن. اما با پیشرفت داستان، اوضاع رو به تیرگی و نگران‌کننده‌تر شدن می‌ره؛ موضوعی که باعث میشه سه نفر از ساکنان جزیره (با بازی ارانا جیمز، مانایا هال و ناتالی موریس) دست به اقداماتی زیرکانه، مخفیانه و در عین حال شجاعانه بزنن تا از خود و دوستاشون در برابر سرنوشتی وحشتناک و فاجعه‌بار محافظت کنن.

اولین فیلم بلند جوزفین استوارت-ته ویو، داستانی جذاب و خوش‌ریتم از دوران بلوغ و رشد رو روایت می‌کنه (که گفته میشه از حوادث واقعی الهام گرفته شده). شاید روایت «زندگی در مدرسه شبانه‌روزی دخترانه با قوانین سخت‌گیرانه» از نظر بعضی‌ها تکراری و کلیشه‌ای به نظر برسه، اما این نقاط ضعف به راحتی با نقاط قوت فیلم پوشش داده میشن؛ یعنی فیلم‌نامه عالی، شخصیت‌پردازی فوق‌العاده (مخصوصاً بین دخترها و بازیگران نقش مکمل جذاب)، ترکیب متوازن و ماهرانه کمدی و درام، و فیلم‌برداری چشم‌نواز از لوکیشن‌ها. علاوه بر این، بازی‌های درخشان گروه بازیگری چشمگیره، به‌خصوص جیمز، موریس، هال (که هیچ تجربه قبلی بازیگری نداشت و محض تفریح تست داد)، و بیشتر از همه ته ویاتا که بازی واقعاً شایسته دریافت جایزه‌ای ارائه میده.

اما چیزی که اینجا از همه بیشتر جلب توجه می‌کنه، کار استوارت-ته ویو به عنوان یه فیلم‌ساز خانه‌اولی‌ه؛ صدایی تازه و نوظهور که این کار اولش نویدبخش آینده‌ای درخشان روی پرده سینماست. در واقع «ما خطرناک بودیم» یکی از اون شاهکارهای دلنشین سینمای هنریه که تا حد زیادی چراغ‌خاموش جلو رفته اما بی‌صدا به عنوان اثر الهام‌بخش یه استعداد جدید، اعتباری کاملاً شایسته به دست آورده. این فیلم رو چه تو اکران محدود سینمایی و چه آنلاین حتماً ببینید، وگرنه باید فوراً به مدیر سرپرست پاسخگو باشید!