Helicopter Mom

CinemaSerf (منتقد)

من معمولاً دوست ندارم همین‌طوری یک فیلم را ببرم زیر سوال، اما این یکی واقعاً هیچ حرفی برای گفتن ندارد. راستش اینکه «لوید» (با بازی جیسون دالی) چطور تا هفده‌سالگی دوام آورده و خودش یا مادر فوق‌العاده آزاردهنده‌اش «مگی» (با بازی نیا واردالوس) را نکشته، خودش یک معماست! او به دلایلی به این نتیجه رسیده که پسرش هم‌جنس‌گراست. پسره خودش هیچ سرنخی ندارد و فعلاً با جریان همراه می‌شود، چون مادرش توانسته برایش بورسیه تحصیل در نیویورک بگیرد و راستش را بخواهید، تنها چیزی که برای لوید اهمیت دارد همین است که بتواند برای مدتی از دست مادرش خلاص شود. در همین حال، پدر طلاق‌گرفته و بسیار بی‌سروصدا‌تر او «مکس» (با بازی مارک بون جونیور)، رویکردی بسیار آزادانه‌تر نسبت به گرایش جنسی پسرش دارد و قبول کرده که این موضوع هر زمان که خودش بخواهد روشن می‌شود و او در هر صورت حامی پسرش خواهد بود. نقشه‌های زیرکانه مادر وقتی به ته خط می‌رسد که «لوید» از «کری» (با بازی اسکایلر ساموئلز) دعوت می‌کند تا با هم به مراسم جشن فارغ‌التحصیلی بروند. اسم دختر «کری» است نه «کری» (پسرانه)، و همین باعث می‌شود «مگی» احساس خطر کند مبادا بودجه تحصیلی پسرش به باد برود؛ موضوعی که ناخواسته به یک دعوای مسخره‌ و افتضاح بین بچه‌های مدرسه و مادرهای پوچ‌تر از خودشان ختم می‌شود. فیلم معدود لحظاتی دارد -معمولاً گفتگوهای پدر و پسر- که در آن‌ها با نگاهی کمی بزرگسالانه‌تر به موضوع هویت جنسی «لوید» نگاه می‌شود، اما در باقی دقایق، فیلم در جلب توجه مخاطب در تقریباً تمام سطوح لنگ می‌زند. تلاش‌های واردالوس برای ایجاد لحظات طنز هم آن‌قدر روی اعصاب، ساختگی و بی‌مزه است که آدم کلافه می‌شود. دالی هم وضعیت بهتری ندارد، البته منصفانه بگوییم او هم متن بدردنخوری در دست نداشته که باعث خجالت‌زدگی‌مان نشود. بعد از هشت ساعت فیلمی که به اندازه دو برابر آن گذشت، از این همه لودگی و سطح‌پایینی کاملاً خسته شدم. شرنده‌ام، اما متأسفانه این فیلمی است که باید از دیدنش دوری کنید.