The Convent

Key-Si (منتقد)

وقتی شروع به تماشای «صومعه» کردم، اولش با خودم گفتم: اوه باز هم از این فیلم‌های تاریخی (که معمولاً ازشان متنفرم) و احتمالاً یک فیلم ترسناک مذهبیِ افتضاح دیگر. اما هنوز ده دقیقه نگذشته بود که عاشق تک‌تک لحظاتش شدم. چشمم به صفحه چسبیده بود. اتمسفر فیلم کاملاً مرا با خودش برد. بازیگری فوق‌العاده بود، کارگردانی پاول هایت (Paul Hyett) هم همین‌طور. موسیقی متن کاملاً به جا بود، لباس‌ها خوب به نظر می‌رسდნენ. اما از همه مهم‌تر برای من جلوه‌های ویژه بود. البته که پای CGI (جلوه‌های کامپیوتری) در میان بود و شاید برای بعضی از شما این‌طور به نظر برسد که کمی مسخره است. اما من کاملاً با آن ظاهر ارتباط برقرار کردم. چشم‌های درخشان فیلم را آن‌قدر باحال کرده بود که واقعاً نمی‌توانم هیچ حرف بدی درباره کل این فیلم بزنم. و اگر با نقدهای من آشنا باشید، می‌دانید که من معمولاً خیلی به فیلم‌ها رحم نمی‌کنم و بی‌محابا هر چیزی را که دوست نداشتم توی چشم می‌آورم. من از اول تا آخرِ «صومعه» نهایت لذت را بردم. این همان فیلمی است که «راهبه» (The Nun) باید می‌بود!!! می‌بینم که امتیاز کلی این فیلم خیلی پایین است. و شاید فقط من هستم که این فیلم با ریتم درونی‌ام همخوانی داشت، اما چرا اصلا باید از توده مردم پیروی کنم؟ من هیچ‌وقت این کار را نکردم. از تن کلاسیک متنفرم، کلی بازسازی را دوست دارم و هیچ‌وقت پشیزی اهمیت نداده‌ام که سلیقه‌ام در فیلم دیدن عجیب است یا نه. واقعاً این فیلم را ببینید، کاملاً مستحق توجه است.