Atropia

Louisa Moore - Screen Zealots (منتقد)

فیلم «آتروپیا» (Atropia) ساخته هیلی گیتس (Hailey Gates) خیلی شلوغ است و تلاش می‌کند کارهای زیادی با هم انجام دهد؛ از تمایلش به داشتن یک هجو تند و تیز از صنعت فیلمسازی گرفته، تا نگاهش به سیستم نظامی-صنعتی و خطوط مبهم میان اجرا و واقعیت. با وجود ایده اولیه جذاب، فیلم زیر بار جاه‌طلبی‌های خودش زمین می‌خورد و تجربه‌ای خودپسندانه و فرساینده تحویل مخاطب می‌دهد که بیش از حد تقلا می‌کند باهوش به نظر برسد بدون اینکه واقعاً لیاقتش را داشته باشد. فیروزه با بازی عالیا شوکت (Alia Shawkat)، بازیگر جویای نامی است که نقش ستاره یک مرکز عجیب نقش‌آفرینی نظامی را بازی می‌کند که برای آموزش سربازان در جنگ‌های شبیه‌سازی‌شده طراحی شده است. وقتی ابودایس (Callum Turner)، بازیگری که از سربازی به شورشی کرایه‌ای تبدیل شده از راه می‌رسد، جرقه‌ها زده می‌شوند. رابطه عاشقانه و بی‌برنامه بین فیروزه و ابودایس تهدید می‌کند که بازی‌های جنگی همه‌جانبه را به هم بزند. روی کاغذ، این یک بستر جذاب و سوررئال به نظر می‌رسد که برای کنایه زدن آماده است، اما فیلم در اجرای نهایی موفق عمل نمی‌کند. فیلمنامه بر اساس مراکز آموزش واقعی ارتش آمریکا نوشته شده (جالب‌ترین نکته فیلم این است که این کشورها و شغل‌های تقلبی برای بازیگران واقعاً وجود دارند)، اما روایت درهم‌برهم فیلم باعث دوگانگی شدید در لحن آن می‌شود. عناصر طنز سیاه گاهی جواب می‌دهند اما بیشتر اوقات نه، و رابطه عاشقانه احساسی و گسترده، هرگونه انتقاد معناداری را خنثی می‌کند. بدتر از همه اینکه، همه‌چیز آشفته و از خود راضی به نظر می‌رسد و اغلب با جوک‌های خودمانی و خودپسندانه که کمتر به دل می‌نشینند، مخاطب را تحقیر می‌کند. با وجود تلاش‌های فیلم برای تازه و اورجینال بودن، «Atropia» در نهایت دست‌وپاگیر و خسته‌کننده به نظر می‌رسد. با تدوین تیزتر و تمرکزی دقیق‌تر، شاید فیلم می‌توانست هویت خودش را پیدا کند. مایه تاسف است که فیلم آن‌قدر شیفته زیرکی خودش شده که متوجه نمی‌شود چقدر پس‌زننده شده است.
نوشته: لوئیزا مور / اسکرین زیلوتس (Louisa Moore / SCREEN ZEALOTS)