blur: To the End

CinemaSerf (منتقد)

امتیاز: 7

من همیشه بیشتر طرفدار «بلور» (Blur) بودم تا «اِویسیس» (Oasis)، اما راستش را بخواهید کاملاً فراموش کرده بودم چرا از هم پاشیده بودند. این مستندِ بی‌پرده تلاش می‌کند برخی از این خلأها را پر کند؛ جایی که چهار عضو گروه دوباره دور هم جمع می‌شوند تا اولین آلبوم جدیدشان را پس از دهه‌ها ضبط کنند و یک تور کوچک در سالن‌های «صمیمی و کوچک» راه بیندازند، پیش از آنکه در برابر حدود هشتاد هزار نفر در استادیوم ومبلی لندن روی صحنه بروند. محوریت فیلم روی خانه دیمون آلبارن (Damon Albarn) در جنوب غربی انگلستان است و وقتی گراهام کوکسون (Graham Coxon) - کسی به نظرش می‌رسد دارد شبیه دادلی مور می‌شود؟ - الکس جیمز (Alex James) پنیرساز معروف و دیو روترنیتر (Dave Rowntree) از راه می‌رسند، به نظر می‌رسد کلی بخشش و فراموش کردن گذشته در جریان است. هر چهار نفر با صراحتی دوستانه درباره فروپاشی گروهشان صحبت می‌کنند. آن‌ها نمی‌توانستند همدیگر را تحمل کنند - که با سال‌ها زندگی کردن در کنار هم اصلا تعجب‌آور نیست - اما کاملاً مشخص است که هنوز چیزی جذاب، حتی اعتیادآور، در روابط بین‌شان وجود دارد که یا این پروژه جاه‌طلبانه را به سرانجام می‌رساند یا غرق می‌کند؛ پروژه‌ای که حتی حالا، پس از سال‌ها اجرا روی صحنه، باز هم نفس‌گیر و اضطراب‌آور است. دلم می‌خواست موسیقی بیشتری از آن‌ها می‌شنیدم، حداقل برای اینکه به یادم بیاورد آن‌ها فراتر از «Boys and Girls» و «Parklife» هم چیزهایی داشتند، و کاش کمتر شاهد این ریاکاری سیاسی‌شان بودیم که در حوزه‌های انتخابیه امن محافظه‌کاران زندگی می‌کنند اما از سوسیالیسم شهری دم می‌زنند. اما وقتی همه‌چیز را کنار بگذاریم، آن‌ها فقط چهار مرد هستند که قبلاً بسیار جذاب بودند (بله، می‌دانم این نگاه تقلیل‌گرایانه است!) و بلد بودند چگونه شعر و موسیقی را در قالب و فرمی بریزند که در زمانی که موسیقی بریتانیا بدون شک از رخوت خلاقانه رنج می‌برد و فریاد می‌زد برای چیزی متفاوت، پرانرژی و قدرتمند، روی صحنه و تلویزیون سرگرم‌کننده، بازیگوشانه و پرجنب‌وجوش ظاهر شود. من سبک این مستند را دوست داشتم و دقیقاً از این خوشم آمد که روایتی از یک مقطع در زندگی این چهار مردِ حالا کاملاً متمرکز است. اینکه بعد چه اتفاقی می‌افتد، حدسش با خودتان.

2024-08-17