Savage House
این فیلم که در قرن هجدهم میلادی در انگلستان و در جریان شیوع بیماری آبله و قیام یعقوبیان روایت می‌شود، داستان «سر چانسی» و «لیدی ساویج» را دنبال می‌کند که کورکورانه به دنبال زندگی بهتری هستند. تلاش آن‌ها پر از انحطاط طعنه‌آمیز و خونریزی است. نمایشی سیاه و طعنه‌آمیز درباره طبقه و قدرت.
سال انتشار: 2026 کارگردان: Peter Glanz ژانر: Comedy، Drama امتیاز: 0.0نقدها و نظرات
CinemaSerf (منتقد)
«سر چانسی» (با بازی ریچارد ای. گرانت) به لطف ازدواج با «لیدی ساویج» (با بازی کلر فوی) که زنی فقیر اما دارای عنوان اشرافی است، از یک زندگی نکبت‌بار به دنیای مرفه اشرافیت زمین‌دار راه پیدا کرده است. او که به طریقی برای خودش عنوان شوالیه دست‌وپا کرده و توسط دستیار همیشه وفادارش «هالیفاکس» (با بازی جک فارثینگ) حمایت می‌شود، در میان عمارت ییلاقی رو به زوالشان، زندگی یک مرد جنتلمن را سر می‌کند. تا اینکه در خانه به صدا درمی‌آید.
این پیامی است از سوی دوک و دوشس دوونشر. آن‌ها در حال گذر از منطقه هستند و برای شب به اتاق و اقامتگاه نیاز دارند. در ابتدا، لیدی ساویج به این نتیجه می‌رسد که آن‌ها به هیچ وجه از عهده میزبانی از چنین شخصیت‌های برجسته‌ای برنمی‌آیند، اما چانسی مخالفت می‌کند و می‌گوید که باید هر چه نیاز دارند گدایی کنند، بدزدند یا قرض بگیرند تا جایگاه خود را در نظم اجتماعی مهم دوباره تثبیت کنند. چنین بازدید معتبری همچنین می‌تواند ازدواج سودمندی را برای دختر موش‌بازشان «فنی» (با بازی کیلا لرد کسیدی) فراهم کند. او با اکراه موافقت می‌کند و با کمتر از دو هفته تا موعد مقرر، آن‌ها باید خانه و خدمه خود را برای این کار آماده کنند.
«سر چانسی» آدم بی‌قید و بندی است و به دنبال خدمتکار خانه (با بازی بل پائولی) می‌افتد، اما چیزی که او نمی‌داند این است که آن دختر هم عاشق شده و با یک پیشخدمت توطئه‌چینی می‌کند؛ پیشخدمتی که در عین حال خدمات صمیمانه‌تری به ارباب زن خانه ارائه می‌دهد و همزمان به رئیسش کمک می‌کند تا قطعه زمین‌های مختلف را به کسانی مثل «آقای بل» (با بازی پیپ تورنس) دوبار بفروشد. در شرایطی که بیماری بیداد می‌کند، دورویی و خیانت از آن هم بیشتر است و جمعیت قرقاول‌های محلی (با یا بدون حرف h) در آستانه نابودی قرار دارند، این فرصت می‌تواند مایه شکل‌گیری دودمان او باشد یا به همان اندازه، نابودی‌اش را رقم بزند.
موسیقی متن اثر غنی و زیباست، طراحی تولید باشکوه است و برخی از دیالوگ‌ها گهگاه خنده‌دار از آب درآمده‌اند، اما کل ماجرا بیش از حد کش آمده است؛ فیلم در مرز باریکی از یک اثر کمدی بزن‌بکوب حرکت می‌کند تا به گره‌گشایی‌ای برسد که برای هیچ‌کس در این طرف پرده چندان شوکه‌کننده نیست. بازی فوی و فارثینگ کمتر از حد انتظار است و با وجود اینکه کل فیلم نگاه سرگرم‌کننده‌ای به پوچی و خودنمایی زندگی اشرافی قرن هجدهم دارد، من شخصاً از این ترکیبِ فیلمِ بزن‌بکوبِ «کار اون او» (Carry On) و یک اثر تاریخی به سبک پیتر گرین‌وی کمی ناامید شدم.