Iconic

graeaehorror (منتقد)

رز (اما جید)، استاد آرایشگری، بعد از جنجالی که بر سر یکی از محصولات زیبایی مورد تأییدش ایجاد میشه—محصولی که باعث زخم شدن صورت مشتری‌ها شده—شروع به دریافت پیام‌های پر از کینه از طرف یک آرایشگر رقیب می‌کنه. رز بعد از افتادن در یک گرداب عشقی مسموم با لیلی (آلیسا آنتونی)، وارد مسیر خطرناکی از مواد، پارانویا و حسادت میشه تا جایی که به حضیض باورنکردنی می‌رسه.

این فیلم مستقل از متیو فرایهایت (نویسنده و کارگردان)، یک جشن بصری جذابه پر از نورهای نئونی، پالت رنگی فوق‌العاده و تصویرسازی‌های چشمگیر. لحن فیلم خیلی خوب با داستان همخوانی داره و روی هویت‌های زرق‌وبرق‌دار و دروغین فضای مجازی که خیلی هامون روزمره می‌بینیم و همچنین وسواس ظاهری ما برای رسیدن به کمال و پذیرفته‌شدن دست می‌ذاره. فیلم پیام واضحی پشت داستانش داره، اما کشف جزییات داستان گاهی سخته، چون خرده‌داستان‌های مختلفی تو طول فیلم بافته شده که تعقیب مسیر اصلی داستان رو کمی دشوار می‌کنه. احساس می‌کنم فیلم فرصت خیلی خوبی داشت تا موضع محکم‌تری در مورد مسائل و پیام‌های پشت داستان بگیره، اما کمی از هدفش دور میشه.

فیلم به مرور آسیب‌های روانی بیشتری وارد می‌کنه و صحنه‌های خشونت‌آمیزی داره که ما رو برای یک اوج فوق‌العاده آماده می‌کنه. اما به جای ارائه یک پایان‌بندی شاهکار و طوفانی، فیلم با چند تا اسکرین‌شات از شبکه‌های اجتماعی و پیامک تموم میشه و لنگ می‌زنه. پرده سوم واقعاً اون جذابیت بصری و زیبایی‌شناختی رو که فیلمی با این مضمون می‌تونست بهش برسه از دست میده، و برام سواله که آیا این به خاطر محدودیت‌های خارج از کنترل فیلمساز بوده یا نه.

در کل، «آیکونیک» از نظر جلوه‌های بصری ارزش دیدن داره و شاید بینندگان جوان‌تر بهتر بتونن با شخصیت اصلی ارتباط برقرار کنن. این کارگردان قطعا کسیه که باید زیر نظر داشته باشید، چون ایده‌های بنیادی خیلی خوبی داره و مشتاقم ببینم در آینده چطور مهارتش رو صیقل میده.