Orbit Ever After

CinemaSerf (منتقد)

اول از همه اینکه این خانواده - شبیه گروه «باکت» در فیلم «ویلی وانکا» - راهی پیدا کرده‌اند که زباله‌های فضایی را به سوپ تبدیل کنند! حالا فکر کنید اگر ما هم می‌توانستیم تمام زباله‌هایمان را به یک ماده مغذی و لزج تبدیل کنیم، چه کمکی به محیط زیست می‌شد؟ «نایجل» (با بازی توماس برودی-سانگستر) پسر این خانواده است که وظیفه دارد هر روز بیرونِ فضاپیمای در حال چرخششان بنشیند و سعی کند این خوراک‌ها را جمع‌آوری کند. با این حال، او خیلی بیشتر به دختری (با بازی نائومی باتریک) علاقه‌مند است که فضاپیمای کوچکش هر روز از کنارشان رد می‌شود و آن‌ها نگاه‌های پر از حسرت با هم رد و بدل می‌کنند. او کاملاً شیدای این دختر شده و با وجود هشدارهای مادرش (برونا گالاگر) و پدرش (مک‌کنزی کروک)، اما با تشویق‌های پدربزرگش (باب گودی)، مصمم است راهی برای فرار از روال خسته‌کننده‌ی روزمره‌اش پیدا کند و او را ببیند. وقتی دختر روزی یک یادداشت فلزی به سمتش پرتاب می‌کند، مادرِ محتاطش آن را به مخزن سوپ می‌اندازد، اما او می‌داند که دختر ریگی به کفش دارد و موفق می‌شود بخشی - اما نه تمام - آن را پس بگیرد. در این یادداشت چه چیزی نوشته شده است؟ آیا عشق آن‌ها هیچ شانسی دارد؟ این فیلم یک اثر بسیار سرگرم‌کننده با بازیگرانی جذاب است که از جلوه‌های ویژه با طراحی خلاقانه استفاده می‌کند تا یک داستان عاشقانه ساده را روایت کند؛ داستان عشق یک پسر به یک دختر، عشق خانواده به پسرشان، و بی‌توجهی همه به دستگاه جاذبه‌ی دائماً خراب‌شونده‌شان! پایان‌بندی فیلم از یک طرف ما را در تعلیق نگه می‌دارد و از طرف دیگر برخی سوالات قبلی را پاسخ می‌دهد و موفق می‌شود در طول بیست دقیقه، شخصیت‌پردازی بسیار خوبی ارائه دهد.