Witches

badelf (منتقد)

جادوگران (۲۰۲۴): واکاوی کوبنده‌ی نورچشمی‌های پزشکی و روایت‌های مسکوت‌مانده‌ی زنان. مستند «جادوگران» اثر الیزابت سانکی فقط فیلمی درباره‌ی آزار و اذیت‌های تاریخی نیست؛ بلکه کیفرخواستی تند و تیز علیه این موضوع است که چگونه جامعه به‌طور سیستماتیک تجربیات زنان، به‌ویژه در حوزه‌ی پزشکی را نادیده می‌گیرد. سانکی با استفاده از تلفیقی درخشان از سکانس‌های فیلم‌ها و خاطرات شخصی و صمیمی، پیوند وحشتناک میان شکار جادوگران در قرون وسطی و فریب‌کاری‌های پزشکی مدرن را دنبال می‌کند. این فیلم به شکلی قدرتمند نشان می‌دهد که چطور درد زنان - به‌خصوص در حوزه‌ی سلامت باروری - همواره کوچک‌شمرده شده، سوءتفاهم برانگیخته و تبدیل به اسطوره شده است. تمرکز این مستند بر روان‌پریشی پس از زایمان حقیقت تلخی را برملا می‌کند: تجربیات سلامت روان زنان هنوز هم رفتاری غیرعادی، مرموز و حتی ماوراءالطبیعی تلقی می‌شوند. سانکی با قرار دادن دادگاه‌های محاکمه‌ی جادوگران در کنار شیوه‌های پزشکی مدرن، یک ثبات تکان‌دهنده را افشا می‌کند: حرف زنان درباره‌ی بدن‌هایشان به ندرت باور می‌شود. این بی‌توجهی سیستماتیک انتزاعی نیست؛ بلکه مرگبار است. تحقیقات دارویی در طول تاریخ زنان را نادیده گرفته، علائم سکته‌ی قلبی هنوز هم عمدتاً از طریق الگوهای فیزیولوژیک مردانه درک می‌شوند و بیماری‌هایی مانند اندومتریوز به‌طور میانگین هشت سال طول می‌کشد تا تشخیص داده شوند - دلیل اصلی‌اش این است که درد زنان جدی گرفته نمی‌شود. «جادوگران» چیزی فراتر از یک مستند است؛ این فیلم رویارویی ضروری با نحوه‌ی عملکرد زن‌ستیزی نهادی، نحوه‌ی به سکوت کشاندن آن و آسیبی است که همچنان به بار می‌آورد.