The Caretaker

graeaehorror (منتقد)

یه اثر ترسناک/روان‌شناختی روان و شخصیت‌محورِ معرکه که اولین بار در فرایت‌فست ۲۰۲۵ لندن اکران شد. بعد از فوت تازه مادر بدرفتارش، پیشنهاد سرایداری یه آکادمی اعیانی به ادی (بن پرابرت) داده میشه. اون شروع می‌کنه به برقرار کردن یه رابطه نزدیک با ماری (مکنزی لارسن)، یکی از نظافتچی‌های همون آکادمی. هرچی فیلم جلوتر میره کاملاً مشخص میشه که یه جای کار این مدرسه می‌لنگه و ادی شروع می‌کنه به دیدن توهمات و رویاهایی، به‌خصوص روح یه دختر جوان. خیلی زود معلوم میشه خانواده آبردین که مدرسه رو اداره می‌کنه اون چیزی نیستن که نشان میدن و کلی راز تاریک توی گذشته‌شون قایم کردن.
لوک تدرِ کارگردان تصمیمات خیلی خوبی توی فیلم «سرایدار» گرفته؛ ترجیح داده فیلمی با ریتم ملایم‌تر بسازه که کلیشه‌ای نیست و بین ژانر ماوراءالطبیعه و معمایی در رفتی‌و‌آمده، در حالی که از کلیشه‌های تکراری فاصله می‌گیره تا یه روایت جذاب تحویل بده. زمان زیادی صرف ساختن یه دنیای باورپذیر با شخصیت‌های پرداخته‌شده شده. ادی جذاب‌ترین شخصیت فیلمه و تمام صحنه‌ها رو از آن خودش می‌کنه. با اینکه حرف نمی‌زنه، اما تمام مدت ذهن و حواس شما رو درگیر می‌کنه. توی پرده اول فیلم می‌تونید داغون بودنش رو حس کنید، جایی که نگاه‌های خیره به دوردستش بیشتر از هر کلمه‌ای حرف برای گفتن داره. بازی بن پرابرت واقعاً دردناکه چون ما بیشتر درباره ترماها و گذشته پر از آزار ادی می‌فهمیم. رابطه‌ش با ماری عالیه و شیمی بین این دو بازیگر رسماً از پشت صفحه بیرون می‌زنه. این شادی و پذیرفته‌شدن چیزی بود که شخصیتی مثل ادی شدیداً بهش نیاز داشت و قوس عاطفی قشنگی به داستان میده. دقت و ظرافتی که برای ساخت چنین فیلمی به کار رفته کاملاً مشهوده و باعث میشه «سرایدار» ارزشی واقعی برای تماشا داشته باشه.