Mother's Pride

CinemaSerf (منتقد)

این فیلم که کاملاً در سبک و سیاق درام‌های خانوادگی «دوستان ماهیگیر» (Fisherman’s Friends) است، «کال» خوش‌تیپ (با بازی جونو دیویس) را پس از سه سال غیبت به خانه‌اش در منطقه وست کانتری انگلستان برمی‌گرداند. او به عنوان یک خواننده و ترانه‌سرا به شهرت زیادی رسیده بود و سپس ناپدید شده بود - تقریباً بدون هیچ ردپایی، و به همین دلیل بازگشت او خیلی مورد استقبال همه قرار نمی‌گیرد. این نوازنده بی‌سروبیان متوجه می‌شود که پدرش (با بازی مارتین کلونز) و برادرش «جیک» (با بازی جیمز باکلی) اداره یک پاب خانوادگی را بر عهده دارند که حتی از پس پرداخت هزینه‌های مواد اولیه آبجوی خود برنمی‌آید و «پریچارد» بدجنس (با بازی لوک تراداوِی) صبر ندارد تا آن را به ثمن بخار تصاحب کند و به مجموعه عظیم رستوران‌های تودور تقلبی خود اضافه کند. «کال» به این نتیجه می‌رسد که تنها راه حل این است که خودشان با دم کردن آبجو از این مخمصه نجات پیدا کنند؛ بنابراین با همراهی برادرزاده‌اش «رومی» (با بازی لانا مورکرافت) تلاش می‌کند تا مهارت‌های پدربزرگ فقیدش در ساخت آبجوی اصیل را احیا کند و همچنین معشوقه سابقش «ابی» (با بازی گابریلا وایلد) را از چنگ رقیب نه‌چندان همسایه‌پسندش بیرون بیاورد. با چیده شدن صحنه و با کمی شوخی ملایم با جامعه آبجوسازان و برخی از سنت‌های محلی‌شان، این فیلم به شکلی قابل پیش‌بینی برای نود دقیقه به‌خوبی سرگرم‌کننده است. البته که می‌توانید برخی از شوخی‌ها را از فرسنگ‌ها دورتر حدس بزنید و هیچ تعلیقی درباره پایان‌بندی آن وجود ندارد، اما مارک ادی با حضور شادابش جان تازه‌ای می‌بخشد؛ شخصیتی به نام «پاکسمن» که مرا کمی یاد «والنتین» مرموز استنلی هالووی در فیلم «رعد و برق تیتفیلد» (۱۹۵۳) می‌اندازد و نگاه کودکانه مورکرافت نیز به لبخند آوردن بر لبان بیننده کمک می‌کند. این از آنام سینماهای سبک‌دری است که بریتانیایی‌ها به‌خوبی از پس آن برمی‌آیند؛ بنابراین اگر به دنبال این هستید که مغزتان را خاموش کنید و تکه‌ای از زندگی روستایی را به همراه کلی چشم‌چراندازی تماشا کنید - عجیب‌ترین اجرای آهنگ «D.I.S.C.O» که در عمرتان خواهید دید - در حالی که هم‌زمان در حال ریکاوری پس از ریختن ۸ کیلوگرم شکر توی بشکه آبجویتان هستید، نباید از سالن سینما ناامید خارج شوید.