نجات دونگ‌جی

CinemaSerf (منتقد)

اگر مستند سال ۲۰۲۳ «فانگ لی» را درباره غرق شدن کشتی «لیسبون مارو» دیده باشید، می‌دانید که این کشتی باری در مسیر هنگ‌کنگ به ژاپن، بیش از هزار اسیر جنگی بریتانیایی را حمل می‌کرده است. این کشتی توسط یک زیردریایی آمریکایی هدف اژدر قرار گرفت و اگر بگوییم رفتار اسارت‌بانان با زندانیان غیرانسانی بوده، کمترین حرف ممکن را زده‌ایم! کاری که این فیلم دراماتیزه شده انجام می‌دهد این است که تمرکز داستان را بیشتر به سمت خشونت نیروهای اشغالگر در یک جزیره چینی نزدیک منتقل می‌کند. در آنجا، جمعیت محلی تحت کنترل یک پادگان کوچک بودند و اجازه نداشتند قایق‌های ماهیگیری خود را به دریا ببرند. دو برادر که شایعه شده خون دزدان دریایی در رگ‌هایشان جریان دارد، این ممنوعیت را نادیده می‌گیرند و در یکی از همین سفرهاست که «بی» (با بازی ییلونگ ژو) و «دانگ» (با بازی لی وو)، «نیوتن» (با بازی ویلیام فرانکلین-میلر) سوءتغذیه گرفته و لاغر مردنی را در حال شناور روی آب پیدا می‌کنند. یکی فکر می‌کند که باید او را به حال خود رها کنند، اما دیگری می‌خواهم مرد را نجات دهد و پس از مقداری درگیری و حقه، «نیوتن» سر از جزیره درمی‌آورد و محور جستجوی نیروهایی می‌شود که اکنون تحت فرماندهی یک ستوان جوان به‌خصوص وحشی هستند. در همین حال، کشتی آسیب‌دیده به آرامی در حال غرق شدن است و جزیره‌نشینان که می‌توانند دود را ببینند و انفجارها را بشنوند، تصمیم می‌گیرند علیه قدرت آتش عظیمی که در برابرشان صف کشیده است، به دریا بزنند و سعی کنند افرادی را که در آب هدف رگبار مسلسل قرار می‌گیرند، نجات دهند.

مقدار زیادی جلوه‌های ویژه کامپیوتری در فیلم وجود دارد که چندان عالی نیستند، اما هسته اصلی داستان به طرز موفقیت‌آمیزی موفق می‌شود تاریخ واقعی را با شجاعت ماهیگیران و کمی فانتزی جادویی ترکیب کند - این دو برادر مهارت‌های غواصی واقعاً آتلانتیسی دارند و می‌توانند نفس خود را حبس کنند و به طرز شگفت‌آوری با جریان‌های آب بجنگند - و ریتم فیلم در سرتاسر آن حفظ می‌شود. خشونت حساب‌شده و سفاکی دشمنان به خوبی در اینجا به تصویر کشیده شده است و شخصیت‌پردازی دو برادر به شکلی جذاب ارائه می‌شود، در حالی که سفر آن‌ها و «هوای» سرسخت (با بازی نی نی) را به سمت دریا و به دل یک کشتار هدایت می‌کند. فلسفه این دراماتیزه کردن گاهی اوقات مرا به یاد ترکیبی از «پل رودخانه کوای» و سریال «تینکو» می‌انداخت؛ تجسمی از ظلم و ستمی که جامعه‌ای با آن روبه‌رو بود که احتمالاً طی نسل‌ها تغییر زیادی نکرده بود و به هیچ وجه مجهز نبود تا با جوخه‌ای از قلدرهای تفنگ‌به‌دست مقابله کند که بدون هیچ دلیل واقعی، جز اینکه می‌توانستند و مردم را زیر حد توهین خود می‌دانستند، کنترل جزیره را به دست گرفتند.

فیلم کمی طولانی است و وضوحاً درجه‌ای از ملی‌گرایی افراطی مدرن را در سبک و ارائه‌اش دارد، اما داستانی را زنده نگه می‌دارد که یادآوری‌اش مهم است و به اندازه کافی خوب کار می‌کند.