Diamanti

CinemaSerf (منتقد)

فروز اوهپتک (Ferzan Özpetek) گروهی از افرادی را که امیدوار است در آخرین (این) فیلمش به کار بگیرد، دور هم جمع می‌کند و پس از پذیرایی از آن‌ها با یک ناهار اعلا و کلی شراب، پیش‌نویس فیلمنامه را به آن‌ها می‌دهد تا بخوانند. داستانی که آن‌ها اکنون می‌خوانند حول محور یک خانه مد می‌چرخد که در زمینه لباس‌های ستاره‌های سینما تخصص دارد و توسط دو خواهر به نام‌های «آلبرتا» (لوئیزا رانیری) و «گابریلا» (جاسمین ترینکا) اداره می‌شود. اولی یک مدیر سخت‌گیر و نکته‌سنج است، در حالی که دومی به نظر می‌رسد حواس‌پرت است و اغلب گیلاسی در دست دارد. هنگامی که طراح برنده جایزه اسکار، «بیانکا» (ونسا اسکالرا) با سفارش خلاقانه و پرطمطراق خود می‌رسد، تیم خیاطان نه تنها باید لباس‌هایی بر اساس طرح‌های تخیلی او بدوزند، بلکه باید ایده‌های خود را هم برای همراهی با زنی که کمی در اعتمادبه‌نفس دچار متزلزل شده است، ارائه دهند. با چیده شدن این صحنه، ما تماشا می‌کنیم که چگونه این تیم زنانه از عهده وظیفه محوله برمی‌آیند و در عین حال به حل‌وفصل طیفی از دغدغه‌های شخصی، از مشکلات نگهداری کودکان گرفته تا بی‌خانمانی و مسائل مربوط به آزار خانگی می‌پردازند؛ در حالی که کم‌کم اطلاعات بیشتری درباره پویایی در حال فروپاشی این خواهرها که آشکارا با مسئله‌ای دست‌به‌گریبان هستند - اما به روش کاملاً متفاوت - به دست می‌آوریم. قرار گرفتن داستان در این محیط شلوغ و پرانرژی به خوبی جواب داده و به ما اجازه می‌دهد از انواع خطوط داستانی لذت ببریم؛ برخی جدی‌تر از بقیه هستند و بسیاری از این بازیگران خوش‌کاراکتر لحظاتی را برای درخشش خود دارند. دوز محسوب‌کننده‌ای از واقع‌گرایی طعنه‌آمیز از سوی بسیاری از افراد دیده می‌شود؛ کلی شیطنت از طرف «ستارگان» وجود دارد و نگاهی فراتر از حد معمول به این موضوع انداخته می‌شود که چقدر کار پشت این درام‌های تاریخی خوابیده است؛ همان چیزهایی که هر بار کسی تصمیم می‌گیرد جین آستین یا «شیطان پرادا/بالنسیاگا/گوچی/ورساچه» بیشتری به ما تحویل دهد، ما خیلی راحت آن‌ها را دست‌کم می‌گیریم. این فیلم اساساً درباره نحوه کار کردن زنان با یکدیگر، صمیمیت و ایجاد وفاداری است، اما همچنین درباره زنانی است که می‌دانند چگونه از پسِ پسرهای خوش‌پچ‌پچِ پیک تحویل بسته برآیند (و آن‌ها را دست بیندازند)؛ پسرهایی که وقتی با زنانی در سنِ مادرانشان روبه‌رو می‌شوند که موذیانه با آن‌ها عشوه می‌ریزند، دست‌پاچه می‌شوند و دست‌وپا‌ی‌شان را گم می‌کنند. با این حال، حتی در میان زرق‌وبرق‌دارترین‌ها هم، برایم سخت بود حدس بزنم چه کسی ممکن است آن پیراهن قرمز را در پایان بپوشد. فیلمی شبیه به «خانه الیوت» (House of Eliot) اما همراه با خنده‌ها و شدت و حدت بیشتر.