One to One: John & Yoko

CinemaSerf (منتقد)

این یک مستند بسیار تکان‌دهنده است که با استفاده از کنسرت «وان تو وان» در سال ۱۹۷۲ - که جان و یوکو برای جمع‌آوری کمک مالی به بیمارستان بدنام ویلوبروک برگزار کردند (جایی که رفتار وحشتناک با کودکان دارای مشکلات یادگیری دل هر کسی را به هم می‌زد) - نور تازه‌ای بر ایالات متحدهِ نیکسون می‌تاباند. کوین مک‌دونالد (Kevin Macdonald) با استفاده از مجموعه‌ای خیره‌کننده از آرشیوها، نه تنها از این زوج، بلکه از اخبار و برنامه‌های تلویزیونی آن دوران، کیفرخواستی نسبتاً خشمگینانه علیه جامعه‌ای غرق در نژادپرستی، همجنس‌گراهراسی و جهل ارائه می‌دهد؛ آن هم در پس‌زمینه‌ای از جنبش هیپی‌ها که مصمم بودند به جنگ ویتنام پایان دهند. حدس می‌زنم مقامات، جری روبین (Jerry Rubin) را با آن انتقادات صریح و پرسروصدایش از تمام ارکان حکومت، یک اغتشاش‌گر می‌دانستند؛ رابطه او با لنون‌ها نیز زیر ذره‌بین موشکافی قرار گرفت که در نهایت به تهدید به اخراج آن‌ها از کشور منجر شد. در پایان، و پس از پیروزی قاطع نیکسون در انتخابات، اصلاً تعجب‌آور نیست که چرا دولت می‌خواست از شر این دو نفر خلاص شود (هرچند شاید این موضوع بیشتر به خاطر صدای افتضاح یوکو بود تا اصرار جان بر تبدیل کردن سلاح‌ها به گلدان و آزادی همه زندانیان!). این موضوع حتی امروزه هم طنین‌انداز است؛ جایی که ساده‌لوحیِ طرح بزرگ آن‌ها در سطح ظاهری جذاب به نظر می‌رسد، اما هرگز راه‌حل‌های کافی برای عموم مردم ارائه نمی‌دهد—مردمی که همچنان ترجیح می‌دهند حرف‌های کسانی را که به آن‌ها رای داده‌اند باور کنند، و البته زمان‌بندی این فیلم درست قبل از تأثیر کامل رسوایی «واترگیت» است که عملاً این اعتماد را نابود کرد. من دوست داشتم موسیقی بیشتری در کار باشد، و شاید کمی بیشتر از زبان این زوج درباره جدایی‌اش از «بیتلز» و متعاقب آن، منفور شدن یوکو توسط تقریباً همه؛ با این حال، این اثر همچنان نگاهی روشن‌گرانه به جامعه‌ای است که برای رها شدن از بند دهه ۱۹۶۰ دست‌وپا می‌زند، قدرت و در عین حال درماندگی اعتراض را به نمایش می‌گذارد و قطعا ارزش دیدن دارد.