The White Orchid
کلر دِکر (Claire Decker)، دختری خجالتی و آرام در اواخر ۳۰ سالگی، به عنوان بازرس پاره‌وقت برای خدمات اجتماعی کار می‌کند. او معمولاً پرونده‌هایی را حل می‌کند که در آن افراد سالمند به تنهایی فوت کرده‌اند و هیچ مشخصی از اینکه چه کسی باید به اموالشان رسیدگی کند وجود ندارد. اما این بار، کلر بی‌رغبت درگیر یک پرونده قتل مرموز می‌شود. پلیس محلی نتوانسته این جنایت هولناک را حل کند یا حتی هویت واقعی مقتول را بفهمد. یک زن جوان بلوند، زیبا و مرموز که فقط با نام «ارکیده سفید» شناخته می‌شود، به طرز فجیعی به قتل رسیده است. هرچه کلر عمیق‌تر و صمیمانه‌تر وارد زندگی این زن مرده می‌شود، بیشتر خودش را در معرض ریسک‌های خطرناک می‌بیند و از مرزهای شخصی و حرفه‌ای‌اش عبور می‌کند. او برای نزدیک‌تر شدن به حقیقت، باید به نوعی خودش را به جای «ارکیده سفید» کاریزماتیک جا بزند تا بتواند این جنایت مرموز را کشف کند.
سال انتشار: 2018 کارگردان: Steve Anderson ژانر: Drama، Mystery، Thriller نویسندگان: Steve Anderson امتیاز: 5.4راهنمای والدین The White Orchid
نقدها و نظرات
GenerationofSwine (منتقد)
فیلم خیلی کُند شروع میشه و دیگه هم هیچ‌وقت دور بردار نیست. با این حال، بازیگر نقش اصلی کارش رو در به تصویر کشیدن آدم‌های مغرور و بی‌تفاوت عالی انجام میده؛ انگار اصلا حوصله سر کار اومدن و بازی کردن نداره. قراره شخصیتش خجالتی باشه، ولی بیشتر شبیه آدم‌های بی‌حوصله به نظر می‌رسد. خیلی، خیلی، خیلی بی‌حوصله. تازه هنر اینجاست که تونسته همین قیافه بی‌حوصله رو تا ته فیلم حفظ کنه. نکته مثبت ماجرا اینه که مطمئنم این نگاه سراسر خسته‌کننده، دقیقاً همون چیزیه که تو چهره تماشاگران هم دیده میشه.
2023-01-13Wuchak (منتقد)
**_اولیویا ثیرلبی در نقش یک کارآگاه در سواحل مرکزی کالیفرنیا_** این فیلم رو میشه در سبک نئو-نوآر و به سبک دی‌پالما دونست، منتها بدون زرق و برق‌های فیلم‌های بلاک‌باستر. داستان از پرونده قتل الیزابت شورت در سال ۱۹۴۷ (معروف به «کوکب سیاه») الهام گرفته شده، اما هیچ ربطی به اون نداره و اتفاقاتش در سال ۲۰۱۴ جریان داره. ۶۵ دقیقه اول فیلم مثل یک داستان کارآگاهیِ کُند اما جذاب با چاشنی کمی حس‌وحال پیش می‌ره که زیبایی خاص اولیویا و مناظر زیبای مورُو بی (Morro Bay) -که بین لس‌آنجلس و منطقه خلیج واقع شده و عمارت هامفری بوگارت هم یکی از لوکیشن‌های اصلیشه- به اون جلوه خاصی دادن. فیلم «مرد نامرئی» (The Invisible Man) محصول ۲۰۲۰ مشخصاً تحت تأثیر همین یک ساعت اول ساخته شده. حضور غافلگیرکننده جنیفر بیلز و نیشل نیکولز هم از نکات خوب فیلمه. متأسفانه، پرده آخر فیلم اون‌قدر زورکیه که آدم رو به یاد جمله «آره جون خودت!» می‌ندازه. بدتر از همه، یک سکانس سافت‌کورِ لزبینِ بی‌دلیل وسط فیلم پرت شده که هیچ سنخیتی با داستان نداره و فقط داد می‌زنه که فیلم می‌خواد خودش رو هنجارشکن نشون بده. برای تکمیل لطف، صحنه‌های همین سکانسِ بوسه و بغل، پس‌زمینه تیتراژ پایانی می‌شن. دیگه شورش رو درآوردن! نسخه‌ای که من دیدم ۱ ساعت و ۲۸ دقیقه بود. نمره: D+
2025-11-02