Happy Face Killer

John Chard (منتقد)

قاتل صورت‌خندان (۲۰۱۴) خشم جسپرسون. فیلم قاتل صورت‌خندان به کارگردانی ریک بوتا و نویسندگی ریچارد کریستین ماتسون ساخته شده است. دیوید آرکت، گلوریا روبن، داریل شاتلورث، استفانی فون پفتن و جاش بلکر در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. موسیقی اثر هال فاکستون بکت و مارک باریل است و فیلمبرداری را آدام اسلیوینسکی بر عهده داشته است. این فیلم روایتی از وقایع واقعی پیرامون فعالیت‌ها، تعقیب و دستگیری قاتل زنجیره‌ای کانادایی، کیت هانتر جسپرسون است. این یکی از همان موضوعات چالش‌برانگیز در اقتباس‌های سینمایی از قاتلان زنجیره‌ای واقعی است که با آزادی‌های یواشکیِ هنری و غیره همراه است و معمولاً بسیاری احساس می‌کنند با دریافت نکردن حقیقت، تمام حقیقت و چیزی جز حقیقت، سرشان کلاه رفته است. داستان کیت هانتر جسپرسون که به قاتل صورت‌خندان معروف شد، برای من آشنا نبود، اما وقتی در جدول پخش تلویزیون با بازی آرکت در یک نقش جدی و درام چشمم را گرفت، مجبور شدم نگاهی به آن بیندازم. برای کسی مثل من که از پرونده بی‌خبر بود، مطالعه درباره جسپرسون پس از تماشای فیلم به شدت به درک بهتر اثر کمک کرد. من به شدت به مخاطبانی که برای اولین بار می‌خواهند فیلم را ببینند توصیه می‌کنم همین کار را بکنند. هسته اصلی جنایات جسپرسون و طرز فکر او درست است، اما انگیزه‌ها و ابزار کار، و به‌ویژه آسیب‌های دوران کودکی، در بهترین حالت سطحی هستند. اگر بتوانید مسئله آزادی‌های فیلمساز در داستان‌پردازی را هضم کنید، این فیلم همچنان روایتی بسیار دقیق و مو به تن سیخ‌کننده درباره مردی است که ثابت شده ۸ زن را به قتل رسانده است. قتل‌ها به طرز ماهرانه‌ای توسط سازندگان صحنه‌سازی شده‌اند تا تأثیر لازم را برای شوکه کردن بینندگان بگذارند، جنبه‌های رویه‌ای تحقیقات که توسط مأمور اف‌بی‌آی ملیندا گاند (با بازی عالی روبن) هدایت می‌شود، عمیق و جذاب است، و آرکت، با وجود اینکه حتی ذره‌ای به فیزیک یا پروفایل جسپرسون واقعی شباهت ندارد، بسیار تلاش می‌کند تا در نقش مردی که با کوچک‌ترین تحریک به قتل روی می‌آورد، متقاعدکننده ظاهر شود. در میان فیلم‌های مربوط به قاتلان زنجیره‌ای، این اثر قطعا یک شاهکار ضروری نیست، اما قطعا ارزش یک بار دیدن را دارد و برای کسانی که به این موضوع علاقه دارند، بازرسی آن خالی از لطف نیست. ۶.۵/۱۰