صد شب هیرو

CinemaSerf (منتقد)

با قرار گرفتن بشریت تحت حکومت «مرد پرنده» (با حضور کوتاه ریچارد ای. گرانت) و ماموران «برادر نوک‌دار» او، قوانین بسیار سخت‌گیرانه‌ای درباره الزامات فرزندآوری زوج‌های متاهل وجود دارد. این مقررات برای «چری» (مایکا مونرو) که ازدواجش با «ژروم» (امیر المصری) در این زمینه به هیچ جا نرسیده، دردسرساز شده است. مرد خانواده در هر صورت مشکلی ندارد، اما اگر زن باردار نشود، کارش ساخته است. سپس، به طور اتفاقی، دوست شرور و بازیگوش مرد یعنی «مانفرد» (نیکلاس گالیتزین) از راه می‌رسد و آن‌ها شرط‌بندی مستانه‌ای می‌کنند که اگر «ژروم» برای یک کار صد روزه به سفر برود، دوستش با موفقیت همسر او را اغوا خواهد کرد. او می‌رود در حالی که دوست مغرورش از جذابیت و قیافه خود برای پیروزی مطمئن است. بدون اینکه او بداند، «چری» یک سلاح مخفی دارد. خدمتکار-همدم او «هیرو» (اما کورین) هنر داستان‌سرایی را به کمال رسانده است. هر زمان که بانویش تحت فشار مهمان قرار می‌گیرد، او را با داستان جذاب «روزا» سرگرم می‌کند. در بهترین سبک «هزار و یک شب»، این داستان وقت خود را صرف روایت می‌کند و تاثیرات غیرمنتظره‌ای روی تقریبا همه می‌گذارد، اما آیا این تاکتیک می‌تواند شور و اشتیاق آن‌ها را تا زمان بازگشت «ژروم» مهار کند؟ این یک اثر با تولید شیک است که تلاش زیادی در طراحی آن شده، اما داستان به شدت لاغر و ناقص است. ما واقعاً با جنبه‌های عرفانی پیرنگ و مسائل پیرامون سواد در یک جامعه مردانه (و متعصب) که زیربنای بخش زیادی از داستان است، ارتباط برقرار نمی‌کنیم. مونرو به اندازه کافی خوب کار می‌کند و کورین هم ویژگی خاص خودش را دارد، اما فیلم ناامیدکننده نیمه‌کاره رها شده است. در همین حال، گالیتزین ته چشمش شیطنتی دارد و یک صحنه با امیر المصری وجود دارد که در ابتدا امیدهای مرا زنده کرد، اما متاسفانه آن هم مثل بقیه بخش‌های فیلم دود می‌شود و به هوا می‌رود و در نهایت با چیزی شبیه به یک نمایش پانتومیم روبرو می‌شویم تا یک درام متفکرانه.