Deux personnes échangeant de la salive

CinemaSerf (منتقد)

خب، قطعا این فیلم اسپانسر برند کولگیت (Colgate) نبوده. در واقع، این موضوع احتمالاً در این جامعه‌ی فرانسوی به اندازه‌ی بمب سم‌تکس غیرقانونی است. بوسیدن که اصلاً قابل گفتن نیست چه رسد به انجام دادن، و آمار فروش آدامس سیر سر به فلک کشیده است. «ملز» (با بازی لوآنا باجرامی) هر روز صبح قبل از اینکه برای کار وارد فروشگاه مجللش شود، باید روی صورت یک نگهبان در ورودی کارکنان نفس بکشد (بنابراین خدای بزرگ می‌داند که او چقدر دوام آورد تا از اثرات بوی بد دهان یا حتی ویروس آنفولانزا از پا دربیاید). کار او در واقع این بود که به مشتریان خاص شامپو و نوشیدنی بدهد، اما یک روز او «انژین» (با بازی زار امیر ابراهیمی) را ملاقات می‌کند و آن‌ها تظاهر می‌کنند که از سال‌ها پیش دوست بوده‌اند - که البته این موضوع مایه‌ی دلخوری «پیتولانت» (با بازی اورلی بوکین) باتجربه‌تر می‌شود.
برای تکمیل این فضای کاملاً سوررئال، اصلاً نیازی به مسترکارت هم نیست چون آن‌ها با سیلی پرداخت می‌کنند. فروشنده - به آرامی اما محکم - بسته به میزان خرج خریدار، چند سیلی به صورت او می‌زند. این که چطور این کار اقتصاد را تأمین می‌کند توضیح داده نمی‌شود، اما همین بس که ملاقات‌های منظم این دو زن کم‌کم باعث ایجاد سوءظن‌هایی می‌شود.
حالا به این فکر کنید. اگر همسایه‌تان شصت و دو سال دندان‌هایش را مسواک نکرده بود، چند وقت یک‌بار با او حرف می‌زدید؟ این خیلی عجیب‌وغریب است، اما به شکل عجیبی متمدنانه هم هست. اینجا نه خبری از دنیای تاریکِ آخرالزمانی است، نه آشوب و نه ساختمان‌های ویران‌شده. این اوج تجمل‌گرایی مصرفی است که در سینی از پوچی، همراه با بهداشت دهان و دندان افتضاح و آرایش صورت دلقک‌وار سرو می‌شود.
شاید این آغاز یک داستان عاشقانه هم باشد، مگر اینکه خودتان بنشینید و تماشا کنید تا بفهمید. چقدر خوش‌شانسیم که فیلم‌های «بمال و بو کن» جان واترز گل نکردند!