Ástin sem eftir er

Brent Marchant (منتقد)

طلاق می‌تونه اثرات خیلی عجیبی روی خانواده بذاره؛ هم برای زوجی که دارن جدا می‌شن و هم برای بقیه اهل خانه، به‌ویژه بچه‌ها. قواعد بازی مدام در حال تغییره؛ بعضی اتفاقات به شکل عجیبی آشنا به نظر می‌رسن و بعضی دیگه کاملاً متفاوتن. گاهی هم ناخواسته عقب‌گرد‌هایی پیش میاد که شرایط رو پیچیده، ناراحت‌کننده و گیج‌کننده می‌کنه. مسلماً قدم زدن روی این زمین لغزنده می‌تونه برای همه چالش‌برانگیز، مبهم و دردناک باشه. حالا با این شرایط متغیر، چطور میشه با این اوضاع نامأنوس کنار اومد؟ این دقیقاً همون منطقه‌ایه که هلینور پالماسون (نویسنده و کارگردان) در چهارمین — و شاید عجیب‌ترین — اثر بلندش سراغش رفته؛ مجموعه‌ای از اپیزودها و برش‌های گوناگون که در طول یک سال بعد از طلاق آنا (ساگا گارشدارسدوتیر) و ماگنوس (اسوریر گودناسون) روایت میشه، در حالی که سعی دارن زندگی جدیدی برای خود و سه فرزندشون بسازن. اما آیا واقعاً اون‌قدری که فکر می‌کردن برای این تغییر آماده‌ان؟ این اتفاق چه تأثیری روی کارشون می‌ذاره (آنا به عنوان یه هنرمند ناموفق و ماگنوس به عنوان ماهی‌گیر ماهی‌های اعماق دریا که مدام غایبه)، رابطه‌شون با بچه‌ها چطور میشه و تعاملاتشون با همدیگه — چه از نظر عاطفی و چه وسوسه‌های جسمانی کش‌دار و پرتناقض — به کجا می‌رسه؟

با این حال، کارگردان در روایت این داستان انگار خودش هم به اندازه شخصیت‌هاش سردرگمه؛ موضوعی که تو روایت ناصاف و پراکنده‌اش کاملاً مشهوده و به‌ندرت به سرانجام درستی می‌رسه. این مسئله به‌ویژه تو صحنه‌های سورئال و عجیبی به چشم میاد که اغلب ناهمخوان به نظر می‌رسن و بیشتر باعث گیج شدن مخاطب میشن تا اینکه شفافیت ایجاد کنن. در این میان، کارگردان تلاش می‌کنه این نقاط ضعف رو پشت بخش‌های متعددی از تصاویر فوق‌العاده زیبا اما بی‌ربط از طبیعت ایسلند پنهان کنه که انگار از تیزرهای تبلیغاتی «از ایسلند دیدن کنید» برداشته شده، به همراه صحنه‌های زیادی از شغل ماگنوس که شبیه فیلم‌های مستند صنعتی اتاق بازرگانیه! هدف کارگردان هر چی که بوده، به نظر می‌رسه دستش به چیزی که می‌خواسته نرسیده و حاصل کار، فیلمی با جلوه بصری زیبا اما در نهایت مبهم و کلافه‌کننده از آب دراومده. پالماسون قطعاً فیلمساز بااستعداد و صاحب‌سبکیه، اما متأسفانه این اثر از کارهای خوبش به شمار نمیره. به جاش وقتتون رو بذارید برای دیدن کارهایی مثل «یک روز خیلی سفید» (A White, White Day - 2019) یا «سرزمین خدا» (Godland - 2022).