راهنمای والدین: بوجک هورسمن

اپیزود «یه اسب میره کمپ ترک اعتیاد» یکی از افسرده‌کننده‌ترین شروع‌ها رو توی بوجک هورسمن داره، چون به بی‌رحمی مادر بوجک با اون توی فلش‌بک‌ها می‌پردازه؛ مخصوصاً جایی که بوجک برای اولین بار توی یه فلش‌بک الکل می‌خوره.

یه صحنه خیلی غم‌انگیز آخر فصل ۳ هست که بوجک هورسمن با سرعت ۱۱۰ مایل در ساعت توی یه جاده خلوت رانندگی می‌کنه و فرمون رو رها می‌کنه؛ اون بعداً با دیدن اسب‌های آزادی که در حال دویدن هستن ترمز می‌کنه و نمی‌میره، اما این صحنه برای خیلی از بیننده‌ها می‌تونه تکان‌دهنده و افسرده‌کننده باشه.

چون خیلی از شخصیت‌های اصلی حیوون‌های سخنگو هستن، ممکنه بچه‌ها جذب این سریال بشن؛ اما با اینکه این مجموعه به اندازه انیمیشن‌هایی مثل «فمیلی گای» یا «ساوت پارک» وقیح نیست، در کل اصلاً برای بچه‌ها مناسب نیست و مخاطب هدفش بزرگسالانه.

برخلاف خیلی از شخصیت‌های مثبت انیمیشن‌های دیگه، بوجک معمولاً به عنوان یه شخصیت پر از نقص و خودویرانگر نشون داده میشه. اما کم‌کم نشانه‌هایی از بهتر شدن و اهمیت دادن واقعی به خواهرش رو نشون میده.

مناسب برای نوجوانان پخته و بزرگتر.

شخصیت‌ها وقتی مست می‌کنن معمولاً خشن میشن.

یه نفر توی زندان چاقو می‌خوره ولی جنبه کمدی داره.

وقتی سارا لین (Sarah Lynn) از اندرو گارفیلد (Andrew Garfield) جدا میشه، یه جسم تیز برمی‌داره و به شکمش می‌زنه و کمی خون جاری میشه.

یه سری خشونت‌های خونی وجود داره که با هدف کمدی سیاه استفاده شده.

قرص‌هایی که توی سریال سوءمصرف میشن ممکنه مسکن‌های اپیوئیدی، بنزودیازپین‌ها/آرام‌بخش‌ها و محرک‌ها باشن.