Pangku

Call Me Dunham (منتقد)

عجب فیلم اولِ معرکه‌ای! اصلاً فکرش رو نمی‌کردم اولین فیلم بلند رضا رحادیان انقدر به دلم بشینه. فیلمی آروم، کم‌حرف و مینیمال؛ دیالوگ کمی داره اما دقیقاً دست می‌ذاره روی احساساتت. اولش فکر می‌کردم کل داستان قراره فقط حول و حوش پدیده «کوپی پانگکو» در بزرگراه پانتورا بچرخه، اما خیلی فراتر از این‌ها از آب دراومد. این فیلم درباره تلاش نفس‌گیر یک مادر برای بقاست؛ مادری تنها به نام سارتیکا که جون می‌کَنه تا بچه‌ای که تو شکم داره رو حفظ کنه. و باور کنید با اینکه ریتم فیلم کنده، حتی یه لحظه هم حوصله‌تون سر نمیره. جلوه‌های بصری فیلم به تنهایی چشمتون رو نوازش میده؛ ساده اما باشکوه، با یک کالر گریدینگ (اصلاح رنگ) فوق‌العاده زیبا. هر نما صرفاً قشنگ نیست، بلکه حس داره و به وزن، احساس و عمق فیلم اضافه می‌کنه.