唐探1900

CinemaSerf (منتقد)

این فیلم گاهی اوقات واقعاً یک شوخی و هجو سرگرم‌کننده در مایهisهای ترکیب «شرلوک هلمز» و «چارلی چان» با چاشنی فیلم «نیمروز» (High Noon) است، اما در بیشتر مواقع به یک اثر آشفته و بسیار طولانی تبدیل می‌شود. در حالی که دربار مانچو با قدرت‌های بزرگی که در فیلم «۵۵ روز در پکن» (۱۹۶۳) دیدیم روبه‌روست، ملکه‌ی مادر بهترین مامور خود را به سانفرانسیسکو می‌فرستد تا یک فرد خائن را پیدا کند. از قضا، «فو» (با بازی لیو هائوران) که شخصیتی شبیه به شرلوک هلمز دارد نیز برای پیدا کردن قاتل دختر سناتور «گرانت» (با بازی جان کیوساک) در همان شهر حضور دارد. خیلی سریع، تحقیقات او و ماموریت امپراتوری با هم تلاقی پیدا می‌کنند و «فو»ی پرشور و راهنمای روحانیِ سرخ‌پوستِ تازه‌یافته‌اش «گوئی» (با بازی وانگ بائوکیانگ) متوجه می‌شوند که مظنون اصلی این قتل (با بازی استیون ژانگ) پسر یک کارآفرین محلی به نام «بای» (با بازی چو یون-فات) است و سناتور از این موضوع برای دامن زدن به احساسات ضدچینی استفاده می‌کند تا جایی که می‌تواند آن‌ها را بیرون رانده و اموالشان را تصاحب کند. آنچه در ادامه رخ می‌دهد مجموعه‌ای از ماجراجویی‌های نسبتاً تصادفی است که معمای قتل را با وسترن و رنسانس ترکیب کرده و دوز خوبی از کلک و شیطنت را هم چاشنی کار می‌کند تا ثابت کنند «بای» جوان پاپوش خورده است. فو و وانگ گاهی زوج نسبتاً قابل قبولی از آب درمی‌آیند، اما داستان خیلی جاها مسیر خود را گم می‌کند و پس از مدتی شخصیت‌پردازی‌ها - به ویژه «بای» و «گرانت» - به پارودی‌های سطحی و زورکی تبدیل می‌شوند. خوشبختانه، پس از حدود دو ساعت، کارگردان مولف، چن سیچنگ، حتماً احساس کرده فضای فایلش رو به اتمام است و تصمیم گرفته داستان را جمع‌جور کند؛ و در آن یک ربع پایانی، داستان چیزهایی را که می‌دانستیم با چیزهایی که نمی‌دانستیم به هم پیوند می‌زند و یک پایان‌بندی نسبتاً ضعیف را ارائه می‌دهد که تا حدودی نشان می‌دهد ممکن است ماجراجویی‌های بیشتری در انتظار «گوئی» و «فو»ی دوست‌داشتنی باشد. نقطه‌ی قوت فیلم، صحبت‌های پایانی «بای» پیر در مورد به خاطر سپردن اهمیت کارگران مهاجر در ساختن کشوری است که خیلی زود در صورت نیاز آن جامعه‌ی کارگری را کنار گذاشت، اما این پیام به شکلی ناشیانه و اغراق‌آمیز بیان شده و زیر صدای موسیقی پر سر و صدا گم می‌شود؛ در نتیجه، تاثیرگذاری واقعی خود را در ایالات متحده‌ای که هنوز مطمئن نیست چگونه کسانی را که کار کرده‌اند (یا می‌کنند)، اما شاید رنگ پوست یا مدارک درستی نداشتند، به رسمیت بشناسد، از دست می‌دهد. فیلم لحظات خوبی دارد، اما اصلاً به اندازه‌ی کافی از آن‌ها ندارد.