The Garden Left Behind

Louisa Moore - Screen Zealots (منتقد)

یکی از بزرگ‌ترین رسالت‌هایی که سینما می‌تواند ایفا کند، انعکاس و بلندتر کردن صدای اقلیت‌ها و جوامع حاشیه‌ای است. «باغ جا مانده»، فیلمی جاه‌طلبانه درباره تجربه ترنس‌ها در آمریکا است که تلاش می‌کند به همه ما در درک تجربه انسانی کمک کند — به‌ویژه درباره کسانی که «دیگری» پنداشته می‌شوند. این فیلم با استفاده از بازیگران متنوع ترنس و لاتین‌تبار، به‌عنوان یک ابزار آموزشی عالی عمل می‌کند و به مخاطب اجازه می‌دهد خودش را جای دیگری بگذارد، که این امر به نوبه خود جهان را به جایی کوچک‌تر و مهربان‌تر تبدیل می‌کند.

داستان فیلم درباره «تینا» (با بازی کارلی گووارا)، زن ترنس مکزیکی است که به همراه مادربزرگ مهربانش «الیانا» (با بازی میریام کروز) در نیویورک زندگی می‌کند. آن‌ها مهاجران غیرقانونی هستند و سخت تلاش می‌کنند تا زندگی جدیدی در ایالات متحده بسازند. تینا به شدت می‌خواهد شرایط لازم برای هورمون‌درمانی و تکمیل مراحل تطبیق جنسیتش را به دست آورد تا بتواند کاملاً همان‌گونه که به دنیا آمده زندگی کند. مادربزرگ تینا عاشقانه او را دوست دارد، اما گاهی در درک این موضوع دچار مشکل می‌شود (با این حال، کاملاً از نوه‌اش حمایت می‌کند). با چالش‌ها و مشکلات روزمره یک زن ترنس با دلسوزی و احترام رفتار شده، نه با نگاه منفی یا کلیشه‌ای.

فلاویو آلوز (کارگردان) و جان روتوندو (همکار فیلمنامه‌نویس) از نزدیک با جامعه ترنس‌ها همکاری کردند تا دغدغه‌ها و واقعیت‌های زندگی روزمره آن‌ها را وارد داستان کنند. نتیجه کار، تصویر اصلی و واقعی از ترنس بودن در آمریکا، به‌ویژه زن ترنس رنگین‌پوست است. ما در کنار تینا هستیم؛ زمانی که سوءاستفاده‌های عاطفی دوست‌پسرش، تهدیدهای زبانی غریبه‌ها، قلدرمآبی، فحاشی، آزار و اذیت، نگاه‌های سنگین و سنگینی پیامدهایِ یک افشاگری تکان‌دهنده پس از شروع روند تطبیق جنسیت را تحمل می‌کند. این یک راهکار مؤثر و از نظر احساسی تکان‌دهنده برای پر کردن فاصله‌هاست، چرا که داستان او به‌طرز دردناکی ملموس و انسانی است.

فیلم از فیلمبرداری جذابی (کار کوشی کیوکوا) برخوردار است و ریتم آن سریع پیش می‌رود و داستان را کش نمی‌دهد. با این حال، فیلمنامه سعی می‌کند موضوعات داغ زیادی مانند مهاجرت غیرقانونی و عدم دسترسی به خدمات درمانی را پوشش دهد، اما با این وجود، آگاهی سیاسی آن قابل تحسین است (اگرچه صحنه‌های طولانی مربوط به جنبش «جان ترنس‌ها مهم است» کمی سفارشی به نظر می‌رسند و روند داستان را کند می‌کنند).

پایان داستان تینا شوکه‌کننده و غم‌انگیز است، اما کاملاً واقعی احساس می‌شود. آمار واقعی که در تیتراژ پایانی فیلم از میزان خشونت علیه زنان ترنس رنگین‌پوست نشان داده می‌شود، تکان‌دهنده است. به همین دلیل است که وجود چنین بازنمایی‌هایی روی پرده سینما بسیار اهمیت دارد: راه را برای گفتگو و پذیرش باز می‌کند، درک متقابل را تقویت می‌کند، از تبعیض می‌کاهد و مهربانی را در سرتاسر جهان گسترش می‌دهد.