Komang

Call Me Dunham (منتقد)

در کل، این فیلم هم از نظر داستانی و هم توی نحوه اجرا کاملاً کلیشه‌ای حس می‌شه. لحظات زیادی توی فیلم هست که خوب درنیومده، به‌خصوص نوع شخصیت‌پردازی کاراکترهای فرعی. نمونه بارزش آریاست که صرفاً شبیه به یک ابزار روایی عمل می‌کنه؛ کسی که فقط توی داستان گذاشته شده تا برای رایم مانع‌تراشی کنه. ورای این قضیه، کاراکترش عملاً هیچ روند رو به رشدی نداره. به خاطر همین، حضور آریا چندان پررنگ و مهم به نظر نمی‌رسه، اونم در حالی که مانع اصلی این رابطه در حقیقت اختلاف مذهبیه. جا داشت روی شخصیت آریا خیلی عمیق‌تر کار بشه، تا اینکه فقط نقش یه مرد رقیب رو بازی کنه که عاشق کومانگ شده و سد راه رایمه.

یکی دیگه از ایرادهای اساسی فیلم به پرده سوم برمی‌گرده که شدیداً هول‌هولکی و سرهم‌بندی شده به نظر میاد. یک نمونه واضحش صحنه‌ایه که کومانگ یهویی تصمیم می‌گیره قید ازدواج رو بزنه و فیلم هم در توجیهش فقط می‌گه چون «دوستش نداره». به نظرم این تصمیم به زمینه‌چینی خیلی قوی‌تری نیاز داشت—چه با نشون دادن واضح‌تر کشمکش‌های آریا و چه با پرداخت درگیری درونی خود کومانگ—تا تصمیم نهایی‌اش برای مخاطب باورپذیر باشه و از نظر احساسی منطقی جلوه کنه. چون این بخش درست از آب درنیومده، همذات‌پنداری تماشاگر با شخصیت‌ها متزلزل و پا در هوا می‌مونه.

از نظر بصری هم یه سری از پلان‌ها تأثیرگذاری لازم رو ندارن. خیلی از صحنه‌ها بیشتر شبیه به ثبت صرف وقایع هستن تا روایت قصه‌ای که بار عاطفی داشته باشه. با همه این حرف‌ها، فیلم اثر فاجعه‌باری نیست؛ فقط به نظر میاد خیلی جاهاش خام مونده، در حالی که ایده‌هایی داشت که اگه صیقل می‌خورد و با دقت بیشتری پرداخت می‌شد، نتیجه نهایی خیلی بهتر از این درمی‌اومد.