Coutures

Brent Marchant (منتقد)

وقتی آدم کلمه فرانسوی «کوتور» (یا همون اوت کوتور) رو می‌شنوه، معمولاً یاد مفهوم «مد سطح بالا» می‌افته؛ نمادی از پیچیدگی و ظرافت که خودش رو توی لباس نشون میده. از طرفی، این کلمه یادآور صنعتی هم هست که حول این هنر پوشش شکل گرفته؛ صنعتی که کارش رو با خیاطی شروع کرد و بعداً معنای ثانویه «بخیه» یا در یک نگاه استعاری‌تر، «پیوندها» رو به خودش گرفت، به‌خصوص وقتی صحبت از زنانی میشه که نماینده این صنعت شدن. با گذشت زمان، زنان فعال در این حوزه به نوعی خواهرخواندگی متنوع تبدیل شدن؛ پیوندی که به خاطر وجه مشترک‌شون به عنوان نمادهای مد و البته نیروی کار استثمارشده در این صنعت شکل گرفته. این‌ها مجموعه‌ای از متغیرهای پیچیده هستن که هم‌زمان جریان دارن؛ چیزی که آلیس وینوکور (Alice Winocour) کارگردان فیلم، در اثر جدیدش به شدت تلاش می‌کنه از طریق درامی متمرکز بر زندگی سه زن در طول هفته مد پاریس به تصویر بکشه. با این حال، نتیجه کار یک اثر تا حد زیادی بی‌هدف از آب دراومده که داستانش فقط روی سطح پتانسیل‌های خودش حرکت می‌کنه و اصلاً نمی‌تونه اون پیوندهایی رو که گفتم، زنده و جذاب نشون بده. همین باعث شده «کوتور» فیلمی باشه که اصلاً به اون عمیقی که خودش فکر می‌کنه، نیست.

خط اصلی داستان زندگی مکسین واکر (Maxine Walker) با بازی آنجلینا جولی (Angelina Jolie) رو دنبال می‌کنه؛ یک فیلم‌ساز آمریکایی که بیشتر فیلم‌های ترسناک مستقل می‌سازه و حالا استخدام شده تا فیلمی برای مراسم افتتاحیه هفته مد پاریس بسازه. اما وسط این هیاهو، متوجه میشه که به سرطان سینه مبتلا شده و باید بین کارش و درمانش یکی رو انتخاب کنه (یک کلنجار درونی که مدام بهش اشاره میشه اما خیلی عمیق به تصویر کشیده نمیشه). خط دوم داستان به شروع کار یک مدل سودان جنوبی به نام آدا (Anyier Anei) می‌پردازه که به طرز عجیب و غیرقابل‌توضیحی برای بازی در فیلم خانم واکر و حضور در مراسم افتتاحیه انتخاب شده. اما اون که تازه وارد این فضا شده، مثل ماهی بیرون از آبه؛ مطمئن نیست که واقعاً این کار رو می‌خواد یا نه، بلد نیست چطور نقش بازی کنه و مردده که آیا بهتر نیست به آفریقا برگرده و درس بخونه تا داروساز بشه. و در نهایت، خط سوم داستان زندگی آنژل (Ella Rumpf) رو روایت می‌کنه؛ یک میکاپ‌آرتیست که دلش می‌خواد نویسنده بشه. اما همون‌طور که گفتم، هیچ‌کدوم از این داستان‌ها درست و حسابی پرداخته نشدن و خیلی پراکنده روایت میشن و کلی از گره‌های داستانی هم بازنشده رها میشن. علاوه بر این، موضوعات اصلی روایت – یعنی پویایی صنعت مد، کنار اومدن با سرطان سینه و بی‌احترامی‌های حرفه‌ای و شخصی به زنان – قبلاً در کلی فیلم دیگه و به شکل خیلی بهتری بررسی شدن؛ به‌خصوص که اینجا خیلی ناشیانه (یا اصلاً بدون هیچ ربطی) به هم چسبونده شدن. تازه وقتی به مراسم افتتاحیه می‌رسیم، فیلم به شدت ادعای روشنفکری به خودش می‌گیره (تقریباً سورئال میشه) و با نریشن‌های خودبزرگ‌بینانه و بیش از حد دراماتیک، واقعاً سخت میشه جدی‌اش گرفت.

نقطه قوت فیلم بازی پرقدرت جولی هست که بدون شک تجربیات شخصی خودش در مواجهه با این بیماری روی اون تاثیر گذاشته. با توجه به متنی که در اختیار داشته، کارش رو به بهترین شکل انجام داده و روند بازگشت موفقیت‌آمیزش رو که با بازی فوق‌العاده‌اش در فیلم «ماریا» (2024) شروع کرده بود، ادامه میده. اما فراتر از این، فیلم چیز زیادی برای پیشنهاد دادن نداره. واقعاً حیف شد، چون «کوتور» با یک فیلم‌نامه، تدوین، کارگردانی و بازی‌های مکمل بهتر، می‌تونست اثر خیلی جذاب‌تر و عمیق‌تری باشه. اما با این نتیجه ناامیدکننده‌ای که جلو رومونه، مشخصه که فیلم به کلی رفوکاری و وصله‌پینه اساسی نیاز داشته.