推拿

sitenoise (منتقد)

فیلم چند بازیگر «بینا» دارد که کارشان را در نقش افراد نابینا به خوبی انجام می‌دهند، اما به این دلیل توی ذوق می‌زنند که قیافه‌شان از بازیگران غیرحرفه‌ای نابینای فیلم بهتر است (فیلم در این مورد حالت فرانما یا متا به خود می‌گیرد). فیلم طوری شروع می‌شود که انگار قرار است درباره پسری باشد که در یک تصادف رانندگی بینایی‌اش را از دست داده و به او می‌گویند این عارضه موقتی است. او بالاخره می‌فهمد که به او دروغ گفته‌اند و دیگر بینایی‌اش برنمی‌گردد. او تلاش می‌کند خودکشی کند، اما ناموفق است. این بخش با صدای راوی (خارج از قصه) توسط زنی روایت می‌شود که تیتراژ ابتدایی را هم می‌خواند و در طول فیلم دوباره برمی‌گردد. معمولاً فیلم‌ها به عنوان آخرین راه چاره به سراغ نریشن می‌روند، اما اینجا جواب داده است. آن پسر در یک مرکز ماساژ که توسط دو مرد نابینا اداره می‌شود و کارمندانش همگی نابینا یا کم‌بینا هستند، مشغول به کار می‌شود. فیلم سپس به یک اثر چندشخصیتی درباره چند نفر از آن‌ها تبدیل می‌شود: درباره عشق‌ها و هوس‌هایشان، و نه صرفاً نابود شدنشان. بنابراین فیلمی است درباره مسائل «معمولی» که در زندگی افرادی رخ می‌دهد که اتفاقاً نابینا هستند. یکی دو تا از زنان نابینای فیلم، گوی سبقت را از دیگران می‌ربایند. نکته شگفت‌انگیز (و شاید کلافه‌کننده برای برخی) فیلم این است که چطور واقعاً تصوری از نابینا بودن به شما می‌دهد. واقعاً حس می‌کنید همه‌چیز به جای اینکه به دقت دیده شود، صرفاً در حال چرخیدن و مبهم است. ایده فیلم درباره فوکوس و تمرکز نبوغ‌آساست. لحظات واقعاً احساسی زیادی در فیلم وجود دارد (که فقط کمی با آنچه به آن عادت داریم متفاوت است چون شخصیت‌ها نابینا هستند) اما لوس یا ملودراماتیک نیستند. آن‌ها کمی تاریک‌ترند، تقریباً مو بر تن راست‌کن. این اصلاً یک فیلم سفارشیِ پس از مدرسه نیست. صحنه‌هایی وجود دارد که دیالوگ اصلی خارج از کادر اتفاق می‌فتد، یا درست زمانی که یک صحنه فریاد می‌زند تا به نتیجه‌ای برسد، رها می‌شود. این اتفاق زیاد می‌افتد. خیلی عجیب است. صحنه‌هایی هست که در آن حس معذب بودنِ شخصیت‌ها را که در لحظه‌ای دراماتیک نمی‌توانند زبان بدن یا حالات چهره را بخوانند، با تمام وجود حس می‌کنید. فیلم ضربه خودش را می‌زند. هر کسی که فیلم‌برداری این اثر را انجام داده باید جایزه بگیرد. کارگردانی، تدوین و فیلم‌برداری به شدت خلاقانه است. من پایان فیلم را متوجه نشدم، اما آخرین شات فیلم یک لبخند واقعاً زیباست.