From Roger Moore with Love
مستند «از طرف راجر مور با عشق» نگاهی اختصاصی و پشت‌صحنه دارد به زندگی بازیگر کاریزماتیکی که نقش جیمز باند را بازتعریف کرد. این فیلم که به سفارش بی‌بی‌سی آرتس (BBC Arts) و فریمَنتل ساخته شده، بینندگان را به دوران طلایی سینما می‌برد و مسیر شگفت‌انگیز راجر مور را از پسربچه‌ای از طبقه کارگر در جنوب لندن تا تبدیل شدن به نمادی جهانی که یک نسل را تعریف کرد، به تصویر می‌کشد.
سال انتشار: 2025 کارگردان: Jack Cocker ژانر: Documentary، Biography امتیاز: 7.3نقدها و نظرات
CinemaSerf (منتقد)
...یا شاید بشه گفت «از راجر با عشقی فراتر» (طعنه به نام فیلم با بازی کلمات مور و More)؟ اگه اخیراً مستند «Mad About the Boy» درباره سر نوئل کاوارد رو دیده باشید، احتمالاً یادتونه که از صدای یه صداپیشه به‌جای شخصیت اصلی داستان استفاده شده بود تا خودش قصه رو روایت کنه. خب، اینجا هم دقیقاً از همین شیوه استفاده شده و سر راجر فقید ما رو به یه سفر برق‌آسا توی ۹۰ سال زندگی پرفرازونشیبش می‌بره. فیلم حسابی از این موضوع سود می‌بره که او متعلق به نسلی بود که آرشیوهاش راحت‌تر در دسترس قرار دارن؛ همگام با او اوج می‌گیریم، ازدواج‌های چندباره‌ش رو می‌بینیم و مشهور شدنش با سریال «قدیس» (The Saint) رو (البته بعد از ماجرای عاشقانه کوچیکش با لانا ترنر تو سال ۱۹۵۶) تماشا می‌کنیم تا اینکه جای کانری رو به عنوان «007» می‌گیره و باقی ماجرا هم که دیگه تاریخه.
به‌نظر می‌رسه خودش هم حسابی عشقِ فیلم‌سازی بوده، چون کلی ویدیوهای خانوادگی ازش هست؛ از وقتایی که توی خونه‌ش در سوئیس از بزرگان و مشاهیر پذیرایی می‌کرده. با وجود صحبت‌های بچه‌هاش و آدم‌هایی که واقعاً بهش نزدیک بودن — نه فقط صفی از کارشناس‌ها و منتقد‌های همیشگیِ جلوی دوربین — این مستند نگاه واقعاً جالبی به مردی می‌اندازه که کارنامه‌اش رو بر پایه یه جور پرسونای مردسالارانه ساخت، اما در عمل اصلاً چنین آدمی نبود و کاملاً خلافش به نظر می‌رسید. فارغ از یک جایزه گلدن گلوب در سال ۱۹۸۰ (اون هم بیشتر در شاخه جذاب‌ترین ستاره‌ها)، دنیای سینما هیچ‌وقت اون برق نگاهش و اون ابروی معروفش که انگار برای خودش اراده مستقلی داشت رو واقعاً جدی نگرفت و قدر ندونست. برای همین، خیلی لذت‌بخشه به تماشای ستاره‌ای بنشینیم که جذابیتش هم تو تلویزیون و هم پرده بزرگ سینما موج می‌زد؛ کسی که هیچ توهمی درباره نقص‌های خودش نداشت و مطمئناً خودش رو هم اصلاً زیادی جدی نمی‌گرفت.