The North

CinemaSerf (منتقد)

"کریس" (بارت هاردر) و دوستش "لوئیس" (چارلز پولیدو) تقریباً یک دهه بود که یکدیگر را ندیده بودند؛ یعنی از زمان هم‌اتاقی بودن در کالج. حالا آن‌ها دوباره دور هم جمع شده‌اند تا مسیر ۶۰۰ کیلومتری از میلنگاوی در نزدیکی گلاسکو تا سرتاسر غرب اسکاتلند و کیپ رِث را پیاده طی کنند. این دو با تجهیزاتی که فقط خودشان می‌توانند حمل کنند راه می‌افتند، و در حالی که ما از مناظر زیبا لذت می‌بریم - و مگس‌های ریز خون‌خوار به جان این دو مرد افتاده‌اند - کم‌کم متوجه می‌شویم که رابطه آن‌ها چندان ساده و معمولی نیست. مشکل آن‌ها، و در نتیجه مشکلی که برای ما هم ایجاد می‌شود، این است که آن‌ها یا نمی‌توانند و یا ترجیح می‌دهند فراتر از تعارفات سطح‌پایین با هم ارتباط برقرار نکنند. ما از طریق صحبت‌هایی که آن‌ها با افراد دیگر در طول مسیر دارند، به‌طور مبهم از مسائل پشت پرده‌شان سر درمی‌آوریم، اما در بیشتر مواقع در تاریکی نگه داشته می‌شویم که چه چیزی، اگر اصلاً چیزی باشد، بین این دو مرد در جریان است. "کریس" مرتباً از طرف کارفرمای آینده‌اش تحت فشار است که اصلاً درک نمی‌کنند آنتن موبایل در وستر راس از دندان مرغ هم کمیاب‌تر است، و می‌فهمیم که "لوئیس" هم اخیراً تجربه نزدیکی با مرگ داشته است؛ اما چیزی که اصلاً دستگیرمان نمی‌شود این است که چه چیزی باعث ایجاد این شکاف آشکار بین این دو نفر شده یا بوده است. این ماجرا حتی وقتی که نزدیک به یک ماه یک چادر را با هم به اشتراک می‌گذارند، ذره‌ای حس همجنس‌گرایانه ندارد، بنابراین به نظر نمی‌رسد تجربه‌ای شبیه به فیلم "کوهستان بروکبک" باشد. در همین حال، با توجه به اینکه ریشه این دلخوری به شکلی کلافه‌کننده پرداخت‌نشده باقی می‌ماند، کم‌کم احساس کردم که دیگر علاقه‌ای به شخصیت‌پردازی‌های نیمه‌پخته آن‌ها ندارم و بیشتر ترجیح دادم به تحسین عکاسی فیلم بنشینم و خاطرات پیاده‌روی خودم در مسیر وست هایلند وی را مرور کنم؛ جایی که حشرات، صدای جیرجیرک‌ها و باران‌های بی‌وقفکاری تضمین می‌کردند که دیگر هیچ‌وقت نخواهم آن را تکرار کنم. رگه‌هایی از طنز هم در فیلم وجود دارد که معمولاً از موقعیت سرچشمه می‌گیرد تا دیالوگ‌ها، اما پایان‌بندی کشدار شده و ترسم از این است که سالن سینما را با کمی حس نارضایتی ترک کردم. با این حال، فیلم از نظر بصری فوق‌العاده است، اما ناامیدکننده ظاهر شد.