நிமிர்ந்து நில்

timesofindia (منتقد)

یک لحظه خاص در فیلم «نومیرنده نیل» وجود دارد که دیگر فیلم را جدی نمی‌گیرید و با خستگی فقط اجازه می‌دهید جریانش را طی کند. این اتفاق زمانی می‌افتد که مایکل، افسر CBI (با بازی سارات کومار در یک نقش افتخاری)، ناگهان با یک ماشین از آسمان پریده و با کامیونی تصادف می‌کند که دارد مصاحبه‌ای را با قهرمان داستان، آراویند سیواسوامی (جایام راوی) که در حال افشاگری علیه مقام‌های فاسد دولتی است، به صورت غیرقانونی پخش می‌کند. کامیون در بزرگراه بنگالورو-چنای در حرکت است و همین یک دقیقه پیش به ما نشان داده شده که مایکل، که ظاهراً در چنای است، به رئیس یک شبکه تلویزیونی می‌گوید غرورش جریحه‌دار شده و تا آراویند را دستگیر نکند آرام نمی‌نشیند (به ربط نام و زمانه توجه کنید!). بنابراین وقتی مایکل به سبک سوپرمن به تعقیب و گریز ملحق می‌شود، کمی سوررئال و بسیار پوچ به نظر می‌رسد. تا قبل از آن، فیلم به نظر می‌رسد در مسیر درست (تا جایی که فیلم‌های «تجاری» ما اجازه می‌دهند) قرار دارد و مانند نسخه جایگزین خط داستانی «رولز رامانوجام» در فیلم «مرد انحصاری» (به کارگردانی شانکار که اتفاقاً صاحب این سبک است) پیش می‌رود. درست مانند آن فیلم، یک بخش «یک روز از زندگی» داریم و می‌بینیم که چطور آراویند با علاقه شدیدش به قانون‌مداری، به چه وضع وخیمی می‌افتد و همه‌چیز را در جامعه زیر سوال می‌برد. او از رشوه دادن به یک پلیس خودداری می‌کند که در نتیجه موتورش توقیف می‌شود، مجبور می‌شود با اتوبوس سفر کند، کیف پولش توسط جیب‌بر زده می‌شود، با پلیسی که دستش با کلاه‌برداران در یک کاسه است به مشکل می‌خورد و سر از زندان درمی‌آورد. با این حال، آراویند از اصولش کوتاه نمی‌آید و ترجیح می‌دهد پشت میله‌های زندان بماند و وقتی او را نزد قاضی می‌برند، حتی موفق می‌شود با انگشت به قاضی اشاره کند و او را به استفاده از دلال متهم کند که وضعش را بدتر می‌کند. اما وقتی با کمک وکیل خوش‌نیت، راجا سنتوراپاندیان (با بازی سوبو پانچو) و دوستش رامانچادران (سوری) از زندان آزاد می‌شود، آراویند نامه‌هایی به تمام رؤسای ادارات دولتی می‌فرستد و ماجرای خود را تعریف می‌کند که به تعلیق افسران متهم منجر می‌شود؛ کسانی که دور هم جمع می‌شوند و نقشه‌ای می‌کشند تا او را از سر راه بردارند. این سکانس‌ها سرعت خوبی دارند که نمی‌گذارند همه‌چیز خسته‌کننده شود و هم‌زمان نقص‌ها را پنهان می‌کنند. دیالوگ‌ها هم طعنه‌آمیز و تند هستند (همه قانون رو دنبال می‌کنن، اما کسی که دنبال می‌کنه احمقه) و به دل می‌نشینند و خشم حقیقتی را در ما شعله‌ور می‌کنند. متأسفانه، این حس دوامی ندارد چون فیلم به سرعت سقوط آزادی تماشایی را تجربه می‌کند. افسران متهم (۱۴۷ نفر) گروهی تشکیل می‌دهند، عده‌ای را برای تصمیم‌گیری به نمایندگی از خود انتخاب می‌کنند و پرونده آراویند را به دست می‌گیرند. از قضا، آن‌ها موفق می‌شوند مردی به نام ناراسیمها ردی کلک باز را پیدا کنند که دقیقا شبیه آراویند است. و کارگردان منطق را فدای عظمت می‌کند و سکانس‌های جدی را شبیه مسخره‌بازی درمی‌آورد، در حالی که سکانس‌های طنزِ مورد نظر را کمتر خنده‌دار می‌کند. آهنگ‌ها در نامناسب‌ترین لحظات ظاهر می‌شوند، یک سکانس اکشن صرفا برای به نمایش گذاشتن مبارزه راوی در برابر راوی اتفاق می‌افتد، لحن موعظه‌گرایانه فیلم به طور تصاعدی افزایش می‌یابد و یک پیچش داستانی پایانی، خیلی چیزهایی را که قبلاً دیده‌ایم زیر سوال می‌برد؛ از نیاز به شخصیت ردی گرفته تا تناقضات در شخصیت‌پردازی آراویند و حتی اصرار ساموتیراکانی برای اینکه ضمیر ناخودآگاه جامعه باشد.