야당

CinemaSerf (منتقد)

باید اعتراف کنم که درایاب‌ودار اول فیلم خیلی متوجه نشدم اوضاع از چه قرار است. «لی کانگ-سو» (کانگ ها-نول) جوانی خودپسند و بااعتمادبه‌نفس است که اطلاعاتی درباره قاچاقچیان مواد مخدر جور می‌کند و آن‌ها را در ازای درصدی سود و همچنین تخفیف مجازات در صورت همکاری با دادگاه، به پلیس یا دادستانی تحویل می‌دهد. نکته اینجاست که هرچه آن‌ها در زنجیره این ماجرا بالاتر می‌روند، بازرسان با «کارشکنی‌های» سیاسی بیشتری مواجه می‌شوند و این موضوع خیلی زود برای این «یا-دانگ» جوان دردسرساز می‌شود؛ طوری که او قربانی حامی سابقش یعنی دادستان جاه‌طلب «کو گوئن-هی» (یو هائه-جین) می‌شود و آن‌قدر به او متادون آبی تزریق می‌کنند که شب و روز را از هم تشخیص نمی‌دهد. اما پس از آزادی، او با «اوه سانگ-جه» (پارک هائه-جون)، کاپیتان سابق پلیس که او هم فریب خورده، و یک بازیگر جوان (چه وون-بین) متحد می‌شود که پس از افشای مصرف این ماده بسیار اعتیادآور توسط او و استفاده ابزاری از او به عنوان روسپی برای فردی بسیار نزدیک به ریاست‌جمهوری (آن هم در آستانه انتخابات)، تباه شده است. وقتی داستان روی دور می‌افتد، فیلم به تحلیل سرگرم‌کننده‌ای (حتی اگر همیشه کاملاً منطقی نباشد) از قاچاق پربازده مواد مخدر و بازی‌های سیاسی در کره جنوبی تبدیل می‌شود؛ کشوری که مصمم است جنایت را ریشه‌کن کند، هرچند که این مسیر چقدر خطرناک باشد. این یک فیلم خشن و گاهی چرک است که در آن هم بازیگران مرد و هم چه وون-بین اجراهای قدرتمندی ارائه می‌دهند و کانگ ها-نول هم با اشتیاق کامل ظاهر شده است. در طول این دو ساعت پر از صحنه‌های اکشن است و گره‌گشایی پایانی کمی آدم را یاد فیلم «نیش» (The Sting) محصول ۱۹۷۳ می‌اندازد، چون انتقام هیچ حد و مرزی نمی‌شناسد. ارزش یک بار دیدن را دارد.