Dial a Prayer

Wuchak (منتقد)

**_راه رفتن روی بند بین تاریکی و روشنایی در میشیگان سرد_**
نزدیک‌های فصل شکرگزاری تو حومه دیترویت، یه دختر ۲۶ ساله پردردسر (با بازی بریتانی اسنو) برای اینکه نره زندان، مجبور میشه تو یه مرکز تلفن دعا کار کنه؛ اما تنها زمانی میتونه با کسایی که کمک می‌خوان ارتباط بگیره که بی‌خیال متن‌های از پیش آماده بشه. ویلیام اچ میسی نقش کشیش این مجموعه رو بازی می‌کنه، گلن هدلی نقش مادر بیمار روانی‌ش رو داره و تام لیپینسکی هم مردیه که مجذوب کورا شده.

فیلم «تلفن دعا» (Dial a Prayer 2015) یه درام و کاوش معنویه که تو نیمه اولش، تجارت‌بازی با مذهب مسیحیت رو هم به طنز می‌کشه. با اینکه از اون فیلم‌های به اصطلاح «مذهبی و ایمانی» نیست، اما لزوماً ضد خدا، ضد کتاب مقدس، ضد ایمان یا ضد معنویت هم به حساب نمیاد. برای کسایی که ادعا می‌کنن این فیلم کاملاً ضد معنویته، باید بگم که تو فیلم خیلی واضح می‌بینیم یه نفر از طریق دعا و دست گذاشتن روی بدنش شفا پیدا می‌کنه که اینا کاملاً مفاهیم کتاب مقدسی هستن. بله، فلان شخصیت مرتکب گناه زنا میشه، اما خود کتاب مقدس هم نشون میده که خدا از شمشون قدرتمند استفاده کرد، با اینکه اون با یه فاحشه رفت‌وآمد داشت (داوران ۱۶). فیلم فقط ضد مذهب مسیحیتیه که فقط ظاهری و از روی رفع تکلیفه (دقت کنید گفتم مذهب).

من این فیلم رو تو همون دسته‌بندی «دختر کشیش» (The Preacher's Daughter 2012) قرار میدم، هرچند اون یکی جنبه طنز نداشت. فقط این فیلم أصلاً به پای اون نمیرسه چون ابهام زیادی داره، مخصوصاً با پایان ضعیفش. زمان فیلم ۱ ساعت و ۳۷ دقیقه‌ست و کاملاً تو منطقه دیترویت میشیگان فیلم‌برداری شده، از جمله رویال اوک، فرندیل و تروی که همگی ۱۰-۲۰ کیلومتری شمال شهر هستن.

نمره: B-/C+