Iron Maiden: Burning Ambition

CinemaSerf (منتقد)

با انتشار بیش از چهل آلبوم و فروش بیش از ۱۵۰ میلیون نسخه از آن‌ها در طول نیم قرن فعالیت موسیقایی‌شان، به نظر می‌رسد آیرون میدن بالاخره باید با سن و سال خود کنار بیاید و کمی از دور تند فعالیت‌هایش کم کند. این مرور گذشته، ما را به نقطه آغاز بازمی‌گرداند؛ از نوازندگی در پشت ون گرفته تا پاب‌های میدلندز انگلستان و از آنجا به سمت سالن‌های بزرگ‌تر و بزرگ‌تر، و به لطف حضور همیشگی «اد» اسکلت‌مانند و ترسناک روی جلد آلبوم‌هایشان، به سمت ستاره‌سازی بین‌المللی. این اثر با استفاده از مجموعه‌ای جامع از آرشیوهای استادیومی و شخصی، استخوان‌بندی داستان آن‌ها را پر و بار می‌کند - و این کار را بدون پنهان کردن هیچ واقعیت تلخی انجام می‌دهد. این گروهی نیست که همواره مسیر همواری داشته باشد و اگرچه آن‌ها خیلی روی مشکلاتی که گاهی گریبان‌گیرشان بوده توقف نمی‌کنند، اما از صحبت کردن درباره جدایی پل دی‌آنو، رابطه نه چندان هماهنگ بروس دیکنسون با استیو هریس یا فشارها و استرس‌هایی که به دنبال گروهی آمده که به معنای واقعی کلمه از تور به استودیو و از استودیو به تور رفته‌اند، ابایی ندارند؛ چیزی که به وضوح روی سلامتی، رفاه و روابط آن‌ها چه در داخل و چه در خارج از گروه تأثیر گذاشته است. این مستند همچنین ما را با برخی از طرفداران وفادار آن‌ها آشنا می‌کند - از چهره‌هایی مثل خاویر باردم و چند روزنامه‌نگار باسابقه موسیقی گرفته تا طيف وسیعی از حامیانی که این بند برایشان خط نجاتی در برابر تقریباً هر چیزی (از جمله ۱۱ سپتامبر) بوده است. چیزی زمینی در این فیلم وجود دارد؛ به هیچ وجه سبک‌پردازی‌شده نیست و از ترفندهای کمی برای پرت کردن حواس ما از این مردان استفاده شده است؛ مردانی که به صحنه معتادند، همان‌طور که ممکن است به هر چیز دیگری معتاد باشند، و میزان کم‌رویی آن‌ها در برابر دوربین نیز جذابیت خاصی دارد. آن‌ها شبیه کسانی به نظر نمی‌رسند که بخواهند با رسانه‌ها بازی کنند، یا حتی رسانه‌ها را چندان دوست داشته باشند. حضور آن‌ها در مقابل دوربین نسبتاً کم است، اما هنوز هم مقدار زیادی صدای ضبط‌شده مخصوص وجود دارد تا ما را در فراز و نشیب‌های این نوازندگان همراهی کند؛ کسانی که نه تنها در سبک خود از موفق‌ترین‌ها بوده‌اند، بلکه گاهی توانسته‌اند به جریان اصلی موسیقی نیز راه پیدا کنند. من تعجب کردم چرا از وینسنت پرایس نخواستند صدای «اد» باشد؛ این می‌توانست گیلاس روی کیک باشد، ترکیبی از موسیقی با جنجال‌های سیاسی؛ الکل، کوکائین و حتی کمی شیطان‌پرستی در حالی که آن‌ها بر همه احتمالات غلبه می‌کنند و به سن هفتاد سالگی می‌رسند! به عنوان یک گاه‌شمار، این اثر نه تنها درباره این گروه، بلکه درباره سلیقه‌های موسیقایی در طول سال‌ها نیز به خوبی کار می‌کند و برای لذت بردن از آن نیازی نیست که حتماً یک هدبنگر (متال‌باز) باشید.