Forevergreen

CinemaSerf (منتقد)

توله‌خرس یتیم و گرسنه‌ای که تنها و ترسان توی جنگل سرگردونه، توسط یه نسخه مخروطی‌شکل از «تری‌برد» (چوب‌ریش) نجات پیدا می‌کنه. باقی دوران جوونیش توی یه شادی بی‌نظیر می‌گذره؛ اونم با رژیم غذایی از چیزایی که شبیه پستوی آماده به نظر می‌رسن!
یه روز که بالای شاخه‌ها رفته، چشمش به یه پاکت چیپس می‌افته. پاکت هنوز پره و خرس از طعمش حسابی لذت می‌بره. اون‌طرف دره می‌بینه که پرنده‌ها چرخ می‌زنن و به این نتیجه می‌رسه که وقتشه یه سری به اون‌جا بزنه. درختِ نگران مصممه که جلوشو بگیره، اما حرکت عجولانه خرس باعث میشه آزاد بشه و بره جایی رو بگرده که پر از زباله‌های انسانیه. حالا قضیه دقیقاً مثل اون ضرب‌المثل کیش‌ومات و غرق در لذته... اما وقتی یه جرقه این خانه جدید رو به آتش می‌کشه، خرس خودش رو به دام افتاده می‌بینه. آیا اون درخت بلند و قوی می‌تونه الان به دادش برسه؟
فیلم به شکل تقریباً تند و تیزی بشریت و توانایی‌ عجیبمون در نابود کردن هر چیزی که تو محیط زیست لمس می‌کنیم رو به نقد می‌کشه، اما به نظرم بیشتر درباره فداکاری‌هاییه که یه والد برای فرزندش انجام میده، حتی زمانی که فرزند از یک گونه دیگه باشه. این موضوع خیلی بیشتر از یک وظیفه مراقبت، یک «نیاز به مراقبت» و اشتیاق برای محافظته—و انیمیشن با جلو رفتن داستان، این حسی رو خیلی خوب و اغلب شیطنت‌آمیز به تصویر می‌کشه. سبک انیمیشنِ زاویه‌دار و تراشیده‌مانندش رو هم دوست داشتم: خبری از چهره‌های چشم‌درشت نیست، فقط یه خرس کنجکاو که بزرگ میشه، طغیان می‌کنه و در نهایت خودش به حقایقی میرسه.