Put your soul on your hand and walk
فیلم‌سازی با یک زن فلسطینی در غزه که زندگی زیر بمباران را مستند می‌کند، ارتباط برقرار می‌کند. پیام‌ها و تبادلات دیجیتالی ۲۰۰ روزه آن‌ها، پس از کشته شدن فاطمه در حمله اسرائیل در ۱۶ آوریل ۲۰۲۵، معنای دیگری به خود می‌گیرد.
سال انتشار: 2025 کارگردان: Sepideh Farsi ژانر: Documentary، Drama، War امتیاز: 8.1نقدها و نظرات
Brent Marchant (منتقد)
فیلم‌سازی زیر آتش اصلاً کار ساده‌ای نیست. از خیلی جهات، شبیه کاریه که خبرنگاران جنگی موقع گزارش از مناطق درگیری انجام میدن. اما با وجود تمام سختی‌های این‌جور کارها، پوشش این داستان‌ها قطعاً ارزش زیادی داره و باعث میشه مردم دنیا بفهمند تو این درگیری‌های داغ چه خبره. ظاهراً هدف اصلی سپیده فارسی، نویسنده و کارگردان این اثر هم همین بوده؛ روایتی از فجایع و بی‌رحمی‌های تمام‌نشدنی در منطقه جنگی غزه که توسط نیروهای دفاعی اسرائیل علیه مردم فلسطین انجام میشه.
کارگردان ابتدا امیدوار بود داستان رو از داخل خود غزه روایت کنه، اما بسته بودن مرزها و ممنوعیت ورود افراد خارجی به سرزمین‌های اشغالی مانع ورودش به فلسطین شد. برای همین نیاز به یک روش جایگزین بود. پس از بررسی گزینه‌ها، کارگردان یک راهکار خلاقانه پیدا کرد: روایت داستان از طریق مجموعه‌ای از مکالمات تلفنی بین خودش و فاطیما حسونه، دختر ۲۴ ساله‌ای که مشتاق روزنامه‌نگاری و عکاسیه و داره زیر شرایط سخت و حملات سنگین سرزمینش برای بقا می‌جنگه.
گفتگوهای بین فارسی و حسونه طیف وسیعی از موضوعات رو پوشش میده؛ از چالش‌های روزمره زندگی گرفته تا فشارهای روحی ناشی از زندگی زیر سایه تهدید مداوم نابودی نظامی، و حتی یک حس امیدواری غیرمنتظره و عجیب (هرچند توام با کلافگی) که در نگاه فاطیما به آینده موج میزنه.
این مستند مثل یک شهربازی از احساساته؛ پر از صحنه‌های دلشکستگی و امید که دقیقاً همون‌طور که اتفاق افتاده ارائه شده — با تمام قطعی‌های تماس، افت کیفیت صدا و بقیه مشکلات.
با این حال، هرچقدر هم که تعهد صادقانه این مستند به واقعی بودن قابل تحسین باشه، تدوین نهایی فیلم می‌تونست خیلی تمیزتر انجام بشه. روند برخی بخش‌ها پراکنده و تکراری میشه و کلی مطالب حاشیه‌ای و بی‌ربط به مکالمات تلفنی وجود داره که راحت می‌شد حذفشون کرد.
اگرچه زحمات کشیده‌شده برای جمع‌آوری این ویدئوها با توجه به مشکلات موجود واقعاً قابل تقدیره، اما ناتوانی کارگردان در انسجام‌بخشی بیشتر، کاهش دوباره‌کاری‌ها و تمرکز بهتر روی محتوا، باعث شده شفافیت و اهمیت پیامی که فیلم سعی داره منتقل کنه تا حدی زیر سوال بره.
فارسی خودش به عنوان کسی که استبداد رو در کشورش ایران تجربه کرده، با این‌گونه مصائب بیگانه نیست و شجاعانه تلاش کرده این شرایط رو به تصویر بکشه؛ تلاشی که نامزدی در جشنواره فیلم کن و جایزه آزادی بیان انجمن ملی بررسی فیلم رو براش به همراه داشت. با این وجود، هرچقدر هم که این اثر نیت خیرخواهانه‌ای داشته باشه، اگر داستانش رو بیشتر با هدف اطلاع‌رسانی روایت می‌کرد تا صرفاً ارائه مواد خام و پالایش‌نشده، می‌تونست تأثیرگذارتر باشه. فاطیما و مردم فلسطین شایسته اثر بهتری هستند.